Na starych mapach, mapach sprzed epoki wielkich odkryć, nie ma żadnych białych plam. Obszary nieznane wypełniano gryfami, smokami, bazyliszkami połykającymi okręty, ogromnymi wężami czy przedstawieniami mitycznych ras jak Skiapody czy Cynocefale. Mapy te sugerowały, że znamy cały świat, że taki jest cały świat. Dopiero Europejczycy w XV i XVI wieku zaczęli tworzyć mapy na których pojawiły się wreszcie białe plamy. I dopiero w tym momencie można było zacząć poznawać świat, docierać wszędzie tam, gdzie jeszcze nie byliśmy. Wcześniej nie można było tego uczynić. Nie można poznawać czegoś, czego istnienia nie dopuszczamy do siebie.
Podobnie jest z naszym wewnętrznym poznaniem. Dopóki nie naniesiemy białych plam na nasze prywatne mapy, na mapy naszej psychiki, nigdy nie dowiemy się, jakie w nas istnieją potencjalne morza i lądy.
SCHOLIA 