W roku 324 p.n.e. odbyło się w Suzie zbiorowe wesele ukoronowane ucztą, która trwała pięć dni – to Aleksander Macedoński wymusił na swoich hetairoi, czyli towarzyszach, poślubienie perskich arystokratek. Sam dał przykład poślubiając, jak przystało na króla, aż dwie córki królów perskich – Parysatis II, córkę Artakserksesa III i Statejrę II, córkę Dariusza III. Jego najbliższy przyjaciel, Hefajstion, ożenił się z Drypetis, młodszą siostrą Statejry II, stając się tym samym szwagrem macedońskiego władcy. Żoną Kraterosa została Amastris, córka Oksartesa, brata Dariusza III. Ptolemeusz, przyszły władca Egiptu, poślubił Artakame, córkę Artabazosa, satrapy Frygii. Eumenes z Kardii dostał kolejną córkę Artabazosa, Artonis. Seleukos, już wkrótce twórca dynastii Seleukidów, poślubił Apame, córkę buntownika z Baktrii, Spitamenesa. Osiemdziesięciu innych, mniej znacznych towarzyszy, także stanęło na ślubnym kobiercu żeniąc się z córkami wybitnych Persów i Medów. Aleksander opłacił pannom młodym posag, a ponadto kazał sporządzić listę tych wszystkich, którzy wcześniej związali się z Azjatkami. Było ich, jak zapewnia Flawiusz Arrian, ponad dziesięć tysięcy. Wszyscy otrzymali hojne prezenty weselne.
Aleksander, dążąc do stworzenia euroazjatyckiej federacji, pierwszego w dziejach EU, był zapewne prekursorem inżynierii społecznej na taką skalę. Utopia ta miała jednak krótki termin ważności. Po śmierci Aleksandra prawie wszyscy Grecy i Macedończycy oddalili swoje azjatyckie żony. Nie uczynił tego Seleukos. Jego małżeństwo z Apame przetrwało całe życie, chociaż w roku 300 p.n.e. poślubił Stratonikę, córkę Demetriusza Poliorketesa. Drugim przykładem takiego trwałego małżeństwa był związek Eumenesa i Artonis. Pozostali „najwierniejsi z wiernych” Aleksandra bez skrupułów wycofali się z tych małżeńskich transakcji. Azjatyckie żony przeszkadzały im w poślubieniu Greczynek, które nigdy nie zaakceptowały poligamii, a dla Greka czy Macedończyka prawdziwą żoną mogła być tylko rodaczka. Idea Aleksandra umarła razem z nim, nie kontynuował jej żaden z jego diadochów.
SCHOLIA 