SCHOLIA

W 330 r. Konstantyn Wielki ogłosił za swoją nową siedzibę dawną grecką kolonię nad Bosforem – Byzantion. Miasto, od jego imienia, nazwano Konstantynopolem. Kiedy w 395 roku Teodozjusz Wielki podzielił imperium między swoich synów, starszy Arkadiusz miał rezydować w Konstantynopolu, a młodszy Honoriusz w Rzymie. Zachowywano pozory jedności, ale w rzeczywistości drogi dwóch części państwa coraz bardziej się rozchodziły. Mimo upadku Zachodu w 476 r. Wschodnie Cesarstwo przetrwało jeszcze tysiąc lat, czyli aż do podboju tureckiego w 1453 r. Rzadko zdajemy sobie sprawę z tego, że mieszkańcy cesarstwa zawsze uważali się za Rzymian, a swoje imperium uznawali za rzymskie. Nazwa Bizancjum, którą tak chętnie posługujemy się określając wschodnie obszary imperium, została po raz pierwszy użyta dopiero w 1557 r., a więc ponad sto lat po upadku Konstantynopola. Mieszkańcy „Bizancjum” określali swój kraj terminem Oikoumene, czyli świat cywilizowany.