Zwykle uśmiechasz się półironicznie, choć życzliwie, gdy mówię ci, że jesteś piękna. Och, przecież dobrze znasz samą siebie, znasz swoją twarz, wszystkie jej sekrety, spotykasz się z nią w lustrze każdego dnia, nic nie może umknąć twojej uwadze, znasz swoje ciało, wszystkie jego pęknięcia, najdrobniejsze niedoskonałości, śledzisz je uważnie od tylu już lat, okazujesz im zainteresowanie i troskę, nauczyłaś się je maskować, żyć z nimi w przyjaźni, ale to miły komplement i nie jest ci przykro, gdy mówię, że jesteś piękna. Przeciwnie, to przyjemne, nawet bardzo, tylko, że moich słów nie możesz potraktować poważnie, nie jesteś aż tak próżna, by kupować złudzenia, by sycić się nimi niedorzecznie, a poza tym lubisz siebie taką, jaką jesteś, ze wszystkimi słabościami, drobnymi zmarszczkami, z tym wszystkim, co tak skutecznie nauczyłaś się zatajać przed światem i od dawna nie oczekujesz żadnych kłamstw czy pochlebstw ze strony luster. Mirror, Mirror on the Wall, ale ty nie jesteś i nigdy nie byłaś Złą Królową, od lustra wymagasz już jedynie szczerości. No dobrze, mówisz uśmiechając się do mnie półironicznie półżyczliwie, może w twoich oczach jestem piękna. Tak, jesteś piękna i nie chodzi tu o moje oczy. Najmniej o moje oczy. Ja postrzegam cię inaczej niż jakiś przypadkowy mężczyzna mijający cię na ulicy czy ukradkiem śledzący twoją postać, gdy siedzisz w restauracji czy w kawiarni przy lampce wina. Ja widzę nie tylko twoją kształtną głowę, twoje niesforne czasem włosy, twoje piersi, twój ładny nos, twoje nogi czy biodra. Ja – w przeciwieństwie do tego przypadkowego mężczyzny – patrząc na ciebie widzę też twoją wrażliwość, twój takt, twoją dyskrecję, twoją hojność, twoją wielkoduszność, twoją ciekawość świata, twoją odwagę i dobroć, widzę to, czego przypadkowe oczy, choćby były najbystrzejsze, nigdy nie zdołają dojrzeć. Ja, patrząc na ciebie, widzę również twój zapach, który kocham, i smak twego ciała, twoje i tylko tobie właściwe gesty, spojrzenia, uśmiechy, widzę nie tylko to, co cielesne i materialne, ale i to, co jest niecielesnym twego ciała przejawem i wytworem. Widzę ciebie. I jesteś piękna.

Dzisiaj kot zmaterializował się nagle. Nigdy nie widziałem w tym domu kota, ani razu przez ostatnie bez mała dwadzieścia lat. A dzisiaj czekał pod drzwiami. Prawdziwy szarobury kot, zadbany i ładny, i natychmiast wbieg do mieszkania, a ja, oniemiały, nie zdążyłem nawet zareagować. Przemierzył pokój, potem skierował się znów do przedpokoju, zignorował jednak  drzwi otwarte na klatkę schodową, wybrał kuchnię, obieg ją, zatrzymał się na moment przy oknie, uroczo i zabawnie wspinając się na kaloryfer i po chwili był już w kolejnym pokoju, zapoznając się  z nim w taki sam sposób. Pozostawiony na klatce schodowej, zniknął.

W języku tybetańskim „człowiek” to a-Gro ba – „ten, który chodzi”, „ten, który udaje się w podróż”.

 …i jakże wiele dałbym za to, by dowiedzieć się, jakie pieśni słyszałem i pod jakim niebem, jakie kobiety spotkałem i co żyło w ich spojrzeniach, jakie nosiłem imiona w jakich miastach, czasach i epokach. Nie dowiem się tego, bowiem nie znamy siebie takimi, jakimi mogliśmy być lub byliśmy, ale nas przerasta nawet pytanie o chwilę obecną, o dzień dzisiejszy, o twoje czy moje teraz. Jesteśmy jedynie znakiem zapytania, który nigdy nie przerodzi się w odpowiedź, hipotezą, która nigdy nie stanie się twierdzeniem …

Dzisiaj śniłem, że kot, podarowany mi przez ciebie we śnie, patrzył na księżyc tak, jakby chciał go mieć na własność. Siedząc w oknie mego pokoju, zastygły w pozie małego sfinksa, przypominał porcelanową figurkę – kiedy chciałem go pogłaskać odkryłem nagle, że jest porcelanową figurką.

Kalectwo naszego języka, które sprawia, że pewne zdarzenia czasowe uchodzą za rzeczowniki – pięść, iskra, fala, wir, sztorm, spazm, miłość … Szkoda, że nie mamy słów, które określają moment, gdy pięść przeradza się w otwartą dłoń, a miłość w nienawiść lub obojętność.

Po to, abym mógł stwierdzić, że ciebie widzę konieczne jest, by promienie świetlne pobudziły funkcjonujące wybiórczo nerwowe elementy siatkówki, wywołując określone zmiany w pręcikach i czopkach, co z kolei pobudzi ośrodkową część analizatora wzrokowego, mieszczącego się w potylicznym płacie kory. Nie wiem, jakie komórki kory mózgowej i w jaki sposób rozkodowują dany zespół sygnałów jako CIEBIE. Nie wiem też w jaki sposób owo rozkodowanie zostaje przesłane do świadomości, ale kiedy widzę ciebie nigdy nie mam wątpliwości, że to jesteś ty.

Po źle przespanej nocy nikt nas nie lubi.

Jeżeli kogoś nienawidzę, to reformatora. Reformator to człowiek, który dostrzega tylko powierzchowne dolegliwości świata i postanawia je wyleczyć, potęgując dolegliwości zasadnicze. Lekarz stara się uczynić z chorego ciała ciało zdrowe, nie wiemy jednak, co oznacza „zdrowe” i „chore” w życiu społecznym.

Navigare necesse est, vivare non est necesse  ( Żeglowanie jest koniecznością, życie nie jest koniecznością ).