Czy jesteś w stanie odgadnąć, co może znaczyć słowo Empfindlichkeit? Tabletki na przeczyszczenie? Klej do metalu? Bakterię jelitową? Nie, nic z tych rzeczy. To czułość. A verlangen? Brzmi niczym klauzula w prawie spadkowym lub przedłużenie śrubokręta. Tymczasem znaczy: pożądanie. Verstand? Czyżby taśma produkcyjna w warsztacie świętego Mikołaja, gdzie pracuje banda krasnoludków w czerwonych pikielhaubach? Znów pudło. To intelekt. Może więc groźnie brzmiące Sehnsucht? Imię mezopotamskiej bogini zła? Część składowa parasola? Nie. To tylko tęsknota. De Goncourt słusznie uważali, że niemiecki to nie język, lecz sieczkarnia.

Inteligencja zawiera pewne zabawne opcje niedostępne dla idioty. Człowiek inteligentny może bowiem z powodzeniem udawać idiotę, jeżeli pojawia się taka potrzeba. Idiota natomiast nie ma takiej możliwości. Idiota musi być zawsze sobą. Bycie zawsze sobą jest przejawem niedorozwoju umysłowego.

Wszechświat ma jedną nadrzędną regułę, która sprawdza się w każdym przypadku. Słynna druga zasad termodynamiki głosi, że dąży on do chaosu — od porządku do nieporządku. Dlatego też, jeżeli uda ci się złożyć na powrót coś, co przypadkiem rozbiłeś, śmiało możesz uznać się za kogoś, kto podważył fundamentalną zasadę funkcjonowania wszechświata.

Fujiwara no Kintō: Język jest magią i przekazuje więcej znaczeń niż wyrażają same słowa.

Hanna była wiotkim, czternastoletnim stworzonkiem obdarzonym parą intensywnie modrych oczu, w których często i chętnie zapalały się figlarne ogniki przekory i buntu. Gdy uśmiechała się, na jej policzkach pojawiały się dwa urocze dołeczki, przydające jej twarzy wyrazu figlarności. Była późnym dzieckiem, najmłodszą z czterech sióstr. Dwie z nich były już zamężne, a trzecia – w czasie, gdy poznałem Hannę – była na drugim roku anglistyki. Wszystkie, poza Hanią, były do siebie podobne, wysokie, o mocnej budowie ciała, ciemnowłose, poważne i sumienne aż do bólu. Miały nawet podobny tembr głosu i podobne gesty, w których nigdy nie było ani cienia pośpiechu czy nerwowości, trzy antyczne Gracje, boginki rozkwitających roślin i dojrzewających owoców. Możesz łatwo domyślać się, ile budziły we mnie onieśmielenia, ale i zaciekawienia, zabarwionego zresztą szaloną dozą podziwu. Nie znałem takiego świata kobiet, a już zwłaszcza w takim natężeniu. W domu Hanny (duży, piętrowy budynek, w którym mieszkała również najstarsza z jej sióstr z mężem i córkami) wszystko pachniało kobiecością oraz … migdałami. Tajemnicę tego zapachu odkryłem znacznie później. Wszystkie trzy Gracje, jak i ich matka, ujmująca, życzliwa pani, po której Hania odziedziczyła ten fascynujący kolor oczu, używały perfum Chanel No 5, który zawiera aldehyd benzoesowy, pachnący jak gorzkie migdały. Ale wtedy jeszcze o tym nie wiedziałem i byłem absolutnie pewien, że to z powodu migdałowego ciasta, grzesznie smacznego zresztą, którym kilka razy zostałem w tym domu poczęstowany. Ale zacznijmy od tego, że to Hanna mnie wybrała. Któregoś dnia, po szkole, podeszła do mnie na ulicy i patrząc na mnie spod przymrużonych powiek powiedziała, że od dzisiaj zostaję jej chłopakiem, bo tak zdecydowała przedwczoraj, a do moich obowiązków – jednego z wielu, choć o pozostałych poinformuje mnie w swoim czasie – należy odprowadzanie jej do domu po lekcjach. Z natychmiastowym trybem wykonawczym, żeby nie było nieporozumień. Nie pamiętam mojej riposty, jeżeli w ogóle jakaś była, bo Hania, po tej arbitralnej nominacji, postanowiła od razu zapoznać mnie z sobą samą i szczegółowo wyjaśniła, co lubi, czego nie lubi, co sprawia jej przyjemność, jakie kolory i kwiaty są jej ulubionymi i o tysiącu podobnych „ważnych spraw”, których – jak powiedziała – i tak nie zapamiętasz, ale nie martw się, bo będę ci przypominała. Przed domem kazała mi się pochylić, pocałowała mnie w policzek i oświadczyła, że jutro wszystkie dziewczyny w szkole dowiedzą się (a zwłaszcza Justyna), że jestem jej i lepiej dla nich będzie, jeżeli będą o tym pamiętały …

Cała Szwecja chodzi w trampkach. Kobiety, mężczyźni, dzieci, trzecia płeć – bez wyjątku. Kiedyś z upodobaniem chodzili w drewnianych chodakach. Dziś zamienili je na trampki, wszelkiego rodzaju trampki, bo jest tego sporo. Jest to prawdopodobnie najgorzej „obuty” kraj Europy. Szwedzka ulica przypomina skrzyżowanie bieżni na podmiejskim boisku z więziennym spacernikiem.

Prawdziwą zręcznością wieku dojrzałego jest umiejętność unikania sytuacji w których trzeba wykazać się zręcznością.

Różnica między człowiekiem mądrym a głupim polega na tym, że człowiek mądry może być czasem głupi, ale człowiek głupi nigdy nie bywa mądry.

Plutarch. Antygon I słuchając, jak pewien retor mówi, że z powodu śniegiem szafującej pory kraj liściem się nie okrył, zniecierpliwił się: Czyż nie przestaniesz przemawiać do mnie niczym do motłochu?

Nie potrafimy cenić marzeń, które spełniają się bez naszego udziału. Nie czujemy wtedy, że należą do nas i nie bardzo wiemy, co z nimi zrobić. Zwykle więc, gdy jest to możliwe, pozbywamy się ich szybko, rozrzutnie i dopiero wtedy oddychamy z ulgą.

Tragiczne, że wyrzekliśmy się antyku. Był lustrem w którym mogliśmy przyjrzeć się, gdy traciliśmy pewność, kim jesteśmy.

Litość ma podejrzaną proweniencję. Jest zdaje się dzieckiem wyobraźni i lęku – obrazem naszych własnych przewidywanych nieszczęść. Nie wynika z prawdziwej troski o innego człowieka.