Dress code. Pewien 27 – letni mężczyzna umówił się na spotkanie z atrakcyjną kobietą, mniej więcej w jego wieku, poznaną kilka dni wcześniej. Uprzedził ją lojalnie, że zarezerwuje stolik w restauracji dość drogiej i wytwornej, lecz znanej w całym mieście z wyśmienitej kuchni, a to – jak wcześniej ustalili – było ważne dla nich obojga. Ubrał się z tej okazji stosownie do sytuacji, czyli unikając przesadnej elegancji, ale czysto i starannie. I spróbujmy sobie teraz wyobrazić jego zaskoczenie, gdy w dniu spotkania dziewczyna pojawia się przed nim wystrojona w kusą, postrzępioną u spodu różową koszulkę bez rękawów, z najwyższym trudem maskującą jej imponujący biust, w seledynowe leginsy, precyzyjnie i hojnie ukazujące całą topografię jej krocza oraz adidasy, na dodatek nie pierwszej już czystości. Nie namyślając się długo, przytomny młody człowiek zawiózł ją do Burger Kinga, proponując hamburgera i frytki. Niewiarygodne, ale podobno obraziła się.  

Nasza higiena to dama bez szczególnie imponującego rodowodu. Jeszcze w osiemnastym wieku żyliśmy w ścisłej komitywie z brudem, ekskrementami i nieprzyjemnymi zapachami naszych bliźnich. Nawet pozornie bardzo wytworna tradycja opuszczenia przez kobiety salonów po zakończeniu posiłku w pałacach i eleganckich domach służyła głównie do tego, by panowie mogli otworzyć drzwiczki kredensu Chippendale albo jakiejś skrytki w boazerii, wyciągnąć z ukrycia nocnik, i załatwić swoje potrzeby bez przykrej konieczności przerywania konwersacji. 7 Lord Chesterfield w swoich pamiętnikach wspomina o pewnym gościu, który – udając się do toalety – wydarł kilka stron z jego egzemplarza poematów Horacego, gdzie czytał je podczas wypróżniania, a następnie, dokonawszy dzieła, wykorzystał je w charakterze papieru toaletowego, którego wtedy jeszcze nie znano. Fakt, iż w ogóle to uczynił – czyli podtarł się – zaliczał go w ówczesnej dobie do ludzi wysoce kulturalnych i obytych.  

When in Rome, do as the Romans do nie jest wcale zachętą do porzucenia swoich własnych wartości i tradycji, lecz sposobem okazania, że żywimy szacunek do naszego gospodarza i nie chcemy, by czuł się urażony naszym zachowaniem. Muzułmanie, którzy dotarli do Europy w ostatnim okresie nie tylko nie respektują tej zasady, ale czują się nią obrażeni. Obrażeni, że ośmielamy się oczekiwać tego od nich.  

Najbardziej ponurą i przykrą stroną bycia istotą cywilizowaną jest konieczność stałej obsługi samego siebie, ze wszystkim, co to oznacza, czyli od prania swoich majtek po gotowanie i sprzątanie. Dawne społeczeństwa były sensowniej zorganizowane – przynajmniej niektórzy mieli przyjemnie. Zapamiętać: postęp zawsze odbywa się kosztem naszych przywilejów i to one są jego główną ofiarą.  

To szczególne wrażenie, kiedy spotykasz ludzi, którzy nie mają najmniejszego pojęcia o faktach, które kiedyś zdecydowały nie tylko o twoim życiu, ale i o życiu całego twego pokolenia.  Wydaje się to niewiarygodne, ale oni nigdy o tym nie słyszeli. Zaczynam wierzyć, że życie jest możliwe nie ze względu na pamięć, ale właśnie z powodu niepamięci i że to niepamięć jest rzeczywistym motorem życia.

Są idee tak nieskończenie głupie, że tylko ludzie inteligentni mogą w nie uwierzyć.

Sandor Màrai ma rację: bohater dawno już zszedł ze sceny. Na jego miejscu pojawił się uszminkowany pajac, czyli aktor.

Ludzie, którzy zapewniają nas, że odrzucili fałszywe konwenanse tudzież pozory i dzięki temu zachowują się naturalnie, zachowują się jedynie gburowato i chamsko.