Relacja z podróży po Europie, z połowy dziewiętnastego wieku. Panika narratora, kiedy odkrywa, że w jego bagażu brakuje … nocnika. Perspektywa nocy bez nocnika wydaje mu się tak straszna, że natychmiast wyrusza w miasto zdecydowany nabyć go za wszelką cenę. Dla nas taka scena jest zabawna, ale w tamtych czasach nocnik rzeczywiście stanowił pospolite wyposażenie każdego, kto udawał się w podróż, a jeszcze wcześniej, w czasach starożytnych zabierano go ze sobą nie tylko wyjeżdżając, ale i wtedy również, gdy wychodziło się z domu. Nocnik to wynalazek cywilizacyjny może nieco wstydliwy, a już na pewno nie tak wychwalany jak koło czy antybiotyki, ale szalenie ważny i po cichu bardzo doceniany. Świadczy o tym zresztą jego długie życie – wynalazek nocnika przypisuje się Sybarytom, którzy podobno zawsze nosili je ze sobą na bankiety, w Europie używany był jeszcze i w dwudziestym wieku, a w wielu częściach świata, w tej czy innej formie, z powodzeniem egzystuje do dzisiaj.    

Tylko chwila, gdy ziarenko piasku spada na dno klepsydry. Zanim go dosięgnie. Nie mamy nic więcej.

Vilhjalmur Stefansson: Najbardziej uderzającą sprzecznością naszej cywilizacji jest głoszony przez nas fundamentalny szacunek do Prawdy i najgłębsze lekceważenie, z jakim ją praktykujemy.

Dobra uwaga. Prawdą chętnie i namiętnie wycierają sobie gęby wszystkie organizacje, rządy, religie, wszyscy politycy, filozofowie, księża, nauczyciele, wszyscy razem i każdy z nas z osobna i wszyscy nienawidzą jej jak najgorszej zarazy i unikają jej, gdy tylko jest to możliwe. Zawsze. Prawda jest ostatnią rzeczą po którą sięgamy w naszych narracjach czy działaniach. I nigdy nie używamy Prawdy, gdy nie jesteśmy do tego bezwzględnie przymuszeni, a mimo tego wciąż bezczelnie zapewniamy innych, a nawet samych siebie, o naszym bezgranicznym oddaniu i uwielbieniu dla Prawdy. Najbardziej, i najobrzydliwiej, zakłamani z nas skłonni są nawet dać się zabić za Prawdę. Kto wie, czy nie powinno się im tego umożliwiać … 

W czasach Kazimierza Wielkiego i według Statutu Wiślickiego obelgi wobec kobiety uznawano za przestępstwo równe wydobyciu oręża w obecności króla.

Wyrażenie „uciec od siebie” jest absurdalne, ponieważ ten, który ucieka, jest jednocześnie tym od którego chce uciec.

Nie podróżujemy już. Przenosimy się z jednych dekoracji w inne i tylko dekoracje stanowią różnicę. Poza tym nie zmienia się prawie nic. Ludzie i tu i tam spożywają takie same potrawy, noszą takie same ubrania i obuwie z tych samych firm, słuchają tej samej muzyki, mają takie same telefony i komputery, zachowują się podobnie i oglądają takie same filmy i seriale. Wielu nie wie nawet, gdzie dokładnie byli, w najlepszym razie znają tylko nazwę kraju. Przez większości ludzi miejsca, które najmniej różnią się od ich własnego otoczenia, są uznawane za najbardziej pożądane i atrakcyjne – to one w plebiscytach na popularność uzyskują najwyższe notowania. Podróż staje się coraz bardziej wirtualna, coraz bardziej fikcyjna.

Zmieniło się wiele. Zmieniła się nawet bieda. Stała się mniej biedna, nabrała pewnej ogłady, ubiera się lepiej i zamożniej, przyjemniej pachnie. Nie zmieniło się tylko to, że pozostała tak samo hałaśliwa jak była kiedyś, może nawet bardziej. Bieda jest zawsze hałaśliwa.

To, czym jestem, jest zawsze nieuchwytne i bezkształtne. Paradoksalnie tylko to, czym byłem, czyli to, co już nie istnieje, zdaje się przejawiać cechy stałości. W moich własnych oczach określa mnie więc coś, czego nie ma.

Ani w literaturze ani w sztuce żadna nowość nie jest już możliwa. Lądy do odkrycia są jeszcze tylko w nauce.

Mylimy się zawsze. Mylimy się nawet wówczas, gdy mamy rację. Często wtedy mylimy się zresztą najbardziej, choć w gruncie rzeczy jest to bez znaczenia – nie jest to nawet różnica stopnia. Po prostu inny wariant daremności.   

Starość zaczyna się od chwili w której uświadamiasz sobie, że życie ma kres. Nie jest bowiem prawdą, że zawsze jesteśmy tego świadomi. Oczywiście, niekiedy dowiadujemy się o tym dość wcześnie, w ten lub inny sposób, przez chorobę lub nieszczęście i zaczynamy rozumieć, jak kruche jest nasze istnienie, ale nie ma to jeszcze wiele wspólnego z tym nagłym, gwałtownym rozbłyskiem ognia w twoich żyłach, ze świadomością, że twoje życie ma kres, że kończy się ostatecznie i nieodwołalnie. To rodzaj satori, bo i po tym doświadczeniu dotychczasowy świat przestaje być takim, jakim wydawał się wcześniej. Dopóki nie przeżyłeś tej chwili, wciąż jesteś młody i nieśmiertelny.  

Dziennik 1914-1923 Franza Kafki. Czyta się te zapiski tak, jakby przez zakurzoną, zabrudzoną szybę oglądało się starą mapę – nic w tym nie jest ani czytelne ani jasne. I nic z tego nie da się zapamiętać. I nigdzie, w żadnych dziennikach czy pamiętnikach, których przeczytałem sporo, nie znalazłem tak przedziwnej fascynacji. Trzydziestoletni mężczyzna, który zwraca uwagę na dziewczynki. W świecie trzydziestolatków istnieją kobiety, wszelkiej maści kobiety, kobiety rozkwitające lub dojrzałe, piękne lub brzydkie, ale tylko kobiety – dziewczynki nie istnieją w świecie trzydziestoletnich mężczyzn. Trzydziestoletni mężczyźni nie postrzegają dziewczynek. Kafka postrzega, widzi je, interesuje się nimi, natychmiast wychwytuje je w pejzażu. W świecie Kafki dziewczynki istnieją zadziwiająco natrętnie. Co kilka stron pojawiają się takie uwagi: Pięcioletnia dziewczynka, Baumgarten, krótka droga wiodąca do głównej alei, włosy, nos, promienna twarzy. / Mała, brudna, biegająca na bosaka dziewczynka w koszulowej sukience, z rozwianymi włosami. / Po południu u Baumana. Udziela lekcji fortepianu małej, bladej dziewczynce w okularach. / Gruba dziewczynka z mnóstwem srebrnych bransoletek. / Ze zdenerwowania grałem w piłkę z małą dziewczynką, etc.

Tom czwarty Pamiętnika Kijowskiego. Relacja Juliusza Baykowskiego. Jego siostra Maria i jej mąż, Józef Żurakowski, w okresie międzywojennym sędzia w Łucku, mieli stałą siedzibę w Uściługu, którą odkupili od Igora Strawińskiego i jego żony. Strawiński motywował sprzedaż tej posiadłości słowami: „nie żełaju żyt pod polskim prawitielstwom”. Innymi słowy, sławny muzyk wolał żyć pod ruskim prawitielstwom, choć ze strony ojca miał przecież i polskie korzenie. Ojciec Strawińskiego pochodził z kresowej szlachty Strawińskich herbu Sulima, a jego prapradziadek Stanisław, jeden z oficerów konfederacji barskiej, brał w roku 1771 udział w porwaniu króla Stanisława Augusta Poniatowskiego.

Utwory Strawińskiego nigdy nie należały do moich faworytów, ale zawsze lubiłem i chętnie słuchałem jego Koncertu hebanowego. Wpuściłem go wczoraj i wyłączyłem już po kilku taktach – nie wiem czemu, ale teraz już nie wydaje mi się być tak pasjonujący.