Łatwość z jaką zaplątujemy się i gubimy w cudzych snach. I łatwość z jaką zaczynamy wierzyć, że to nasze własne sny. Niektórzy bardzo długo śnią te nieswoje sny, czasem za długo. Ci już nigdy nie znajdują drogi powrotnej do swoich snów, a nawet jeżeli budzą się w końcu, to jedynie po to, by odkryć ze zdumieniem, że już od dawna ich nie ma.

Zawsze, gdy ktoś mnie chwali czuję się tak, jakbym zdradził samego siebie. Niesmak i niechęć. I myślę, że nie jest to przesadna reakcja. Pochwała niezmiernie rzadko bywa niewinna lub bezinteresowna. To jedna z technik manipulacji. Każdy chwalący zmierza – czasem mniej, czasem bardziej świadomie – ku temu, abyśmy postępowali zgodnie z jego przekonaniem i interesem, chce, abyśmy myśleli i żyli jak on. Akceptując pochwałę bez zastrzeżeń, rezygnujemy z siebie. Zdradzamy nas samych.

Wiek przytępia i zaciera wyczucie tego, co wydarzyło się najpierw, a co potem, unieważnia i podważa wszelką chronologię i zwodniczą linearność czasu. Dotyczy to każdej starości, bez wyjątku – różnicą jest tylko stopień tego zjawiska.

Bycie psem w naszych rozkosznych czasach jest zdecydowanie udanym pomysłem, a już zwłaszcza, gdy jest się psem zamieszkałym w Europie. Europejskie psy posiadają swoje magazyny mody, zakłady kosmetologiczne, swoje spa, fryzjerów, psychologów, terapeutów, swoje hotele, przynajmniej raz w roku wyjeżdżają na zagraniczne wakacje do egzotycznych krajów i są obsługiwane przez całe stada ludzi, którzy mienią się być ich posiadaczami podczas, gdy ich rzeczywista rola sprowadza się do tego, by dbali o to, żeby ich psy były dobrze i dietetycznie karmione, hołubione i rozpieszczane na wszelkie należne im sposoby oraz by miały kogoś, kto wyjdzie z nimi na spacer o każdej porze dnia i nocy tudzież ochoczo zbierze ich odchody i podetrze im tyłki najdelikatniejszym papierem toaletowym. Standard życia psów generalnie poprawił się w naszej epoce. Każdy niezakłamany europejski pies to przyzna. Pozostaje tylko nieco żenujące pytanie, czy jest to wynik zwyżkującej inteligencji psów czy też stopniowego zaniku inteligencji wśród ludzi.

Nie chciałbym być adwokatem Prawdy. Wbrew pozorom i obiegowym baśniom żadna prawda nie jest w stanie obronić się sama. Prawdy są żenująco naiwne, nagie i bezbronne. Żeby dowieść prawdy, trzeba niesłychanie mądrze kłamać. A to jest ciężka i niewdzięczna praca.

Wczorajszej nocy śniłem kobietę, która umierała. Była to obca mi, nieznajoma kobieta o twarzy gładkiej i anonimowej. Leżała na wielkim i masywnym łożu z baldachimem, a w jej szeroko rozwartych, niewidzących już oczach malowała się przepastna niepamięć. I umarła, a ja w tym samym momencie przebudziłem się z pytaniem, skąd przybyła ta kobieta, by umrzeć w moim śnie i dlaczego wybrała właśnie mój sen?

Nie był dziwakiem. Żył jak inni, wyznawał poglądy, które wyznaje większość, uprawiał gesty, które wszyscy uprawiamy, przestrzegał reguł, które wszyscy przestrzegamy, nie buntował się i nigdy nie narzekał na swój los. Tylko nieliczni wiedzieli, że nie wynikało to z jego charakteru czy natury, lecz przeświadczenia, że całe jego życie, od pierwszego po ostatni dzień, zostało zapisane w jakiejś tajemnej Księdze Istnienia i układa się według scenariusza przewidzianego tylko dla jego egzystencji. Żaden bunt nie miał sensu, żaden bunt nie był nawet możliwy. Musiał żyć, jak żył. Był przekonany, że nie ma żadnej innej alternatywy, bo gdyby postanowił nagle i diametralnie odmienić swoje dotychczasowe życie, to i tak odbyłoby się to w sposób już przewidziany i zapisany w księdze jego losu. Nie miał więc najmniejszego wpływu na swoje życie, ale i nie ponosił za nie jakiejkolwiek odpowiedzialności – dzięki temu nie dręczyły go ani nadmierne ambicje ani wyrzuty sumienia.  

Przyjemne z antycznymi bogami było to, że w każdym sporze, w wojnie, a nawet zwykłych rodzinnych nieporozumieniach zawsze wyraźnie brali czyjąś stronę, że boginie zakochiwały się w przystojnych śmiertelnikach i bogowie chętnie płodzili dzieci z pięknymi kobietami. Przyjemne było również i to, że byli zazdrośni, zawistni, egoistyczni, intryganccy, stronniczy, próżni, hojni, kapryśni, a czasem nawet pomocni. Lubię to. Lubię bogów, którymi – jak nami – rządzą uczucia. To prawdziwi bogowie, bowiem trzeba być bogiem, by mieć odwagę żyć jak człowiek. Dawni bogowie rozumieli to dobrze. W porównaniu z nimi cherlawi i bezpłciowi bogowie monoteistycznych religii to zwykłe dupki w szponach nieuzasadnionej megalomanii. 

A nasze wszystkie spotkania z innymi ludźmi? Czy pozostaje po nich coś więcej niż odrobina pyłku, jaki unosi się w powietrzu, gdy w locie zderzą się ze sobą dwa motyle?

Prawdy zawierają tylko tyle, ile się w nie włożyło – przypominają ozdobne puzderka w których przechowuje się spinki do mankietów, obrączki, klipsy lub stare zegarki. Niekiedy są puste.

Kazimierz Morawski w pracy „Rzymianie i Germanie z epoki schyłku państwa rzymskiego” wspomina o tym, że już cesarz Marek Aureliusz uzupełniał legiony przez zaciągi wśród plemion germańskich. I wystarczyły dwa wieki, by proces ten dokonał się w pełni – w wieku czwartym, za panowania cesarza Teodozjusza, rzymskie wojsko jest już zbarbaryzowane do tego stopnia, że nawet skarb wojskowy nosi nazwę fiscus barbaricus.

Dziwne rzeczy dzieją się na świecie. Delegacja afrykańskich przywódców i przedstawicieli rządów przybyła na Ukrainę w piątek z misją pokojową mającą na celu przekonanie Ukrainy do rozpoczęcia dialogu z Rosją w celu zakończenia 16-miesięcznego konfliktu. Oprócz Ramaphosy w skład misji pokojowej siedmiu krajów wchodzą prezydent Komorów Azali Assoumani, prezydent Zambii Hakainde Hichilema i prezydent Senegalu Macky Sall. Prezydenci Egiptu, Republiki Konga i Ugandy ostrożnie wysłali tylko swoich przedstawicieli. Delegacja po wylądowaniu w Warszawie udała się pociągiem do Kijowa.

I do tego momentu wszystko jest mniej więcej normalnie i tak, jak powinno być. Delegacji towarzyszył jednak osobny samolot, Airbus A340-300, pasażerski samolot czterosilnikowy ultra-dalekiego zasięgu (13 700 km), a w nim 100-osobowa (sic!) ochrona prezydenta, kilku dziennikarzy oraz żołnierze i członkowie oddziałów specjalnych plus ich wyposażenie w postaci kilkunastu kontenerów wypełnionych bronią. Prawdopodobnie to było powodem dla którego władze Włoch nawet nie wpuściły tego samolotu do swej przestrzeni powietrznej. Samolot i ochrona – zakładając, że była to ochrona – zostali również zatrzymani na lotnisku w Warszawie, bowiem okazało się, że ich poważny arsenał zbrojeniowy nie został nawet zadeklarowany. Innymi słowy, przewozili go nielegalnie. Polskie MSZ wyjaśniło, że na pokładzie maszyny znajdowały się „materiały niebezpieczne, na których wwóz przedstawiciele RPA nie mieli pozwolenia”. Ujawniono ponadto, że na pokładzie samolotu znajdowały się osoby, które nie zostały wcześniej notyfikowane stronie polskiej.

Kto więc jest na pokładzie tego samolotu? 100 osobowa ochrona prezydenta, która nie dopilnowała zwykłych i standardowych formalności koniecznych przy tego typu aranżacjach? Grupa obcych wojsk specjalnych w drodze do Kijowa w misji, która nie wypaliła z powodu ignorancji lub przeoczenia? A może południowoafrykański specnaz, wyszkolony przez wagnerowców na prośbę dawnych przyjaciół z Moskwy? Co miała robić w stolicy Ukrainy setka po zęby uzbrojonych ludzi? I dlaczego samolot leciał przez Warszawę, skoro zasięgu spokojnie wystarczyłoby mu do Kijowa? A jeżeli nie samolotem, to w jaki sposób ta setka uzbrojonych ludzi miała w miarę dyskretnie przedostać się do Kijowa? Wyobrażam sobie, jak niesłychanie czujna ukraińska straż graniczna zareagowałaby na widok tłumu uzbrojonych po zęby ochroniarzy, którzy chcieliby wjechać do ich kraju. Może dobrze dla tych czarnych wojowników z prezydenckiej „ochrony”, że zatrzymano ich w Warszawie, bo nie podejrzewam, że z Ukrainy zdołaliby wrócić żywi. Tymczasem powracający z ukraińskiej stolicy Ramaphosa znalazł się znów w Polsce i dzisiaj ma wylecieć do Petersburga na spotkanie z Putinem. Czy zabierze ze sobą swą „ochronę” i 12 kontenerów jej broni? Pewne jest tylko to, że ci, którzy znajdują się na pokładzie tego „ochraniarskiego” samolotu, nie są w żadnym razie personelem dyplomatycznym. Jeszcze jedna brudna sztuczka Rosjan i ich afrykańskich przyjaciół?

Grecy, podobnie jak Polacy, mają bogate tradycje kolaboracji ze swoimi wrogami. W wojnach grecko-perskich – Termopile, Maraton, Plateje, inne – greccy najemnicy stanowili znaczne siły w wojsku perskim. W czasie podboju Persji przez Aleksandra Macedońskiego znów pod Granikiem stanęły naprzeciwko wojskom Aleksandra spore siły greckich najemników, walczących po stronie Persów. Ich trzon stanowili przede wszystkim Ateńczycy i to wobec nich, gdy zostali wzięci do niewoli, Aleksander całkiem słusznie był bezlitosny, część z nich skazując na śmierć, a pozostałych, zakutych w kajdany, wysyłając do pracy w macedońskich kopalniach rudy i złota. Mentor z Rodos, strateg i najemnik grecki związany z dworem perskim, zdolny i przewidujący, był nawet – jak uważają niektórzy historycy – bardzo bliski udaremnienia wyprawy Aleksandra. Grecy chętnie sprzedawali się swoim wrogom, a główny ideolog tamtych czasów, Demostenes – którego bezmyślnie podziwiamy za podobno piękne i patriotyczne mowy – w zacietrzewieniu chętniej widziałby jako władców Grecji Persów niż Macedończyków. W polskiej historii również nie brakuje takich złotoustych Demostenesów, nie brakowało ich kiedyś i nie brakuje niestety również i dziś.

Słowo tworz w prastarym języku bartników polskich oznaczało pracę w borach wokół barci. Wyrażenie tworzyć na puszczy występowało w znaczeniu pracować, robić, udać się „na twórz”.   

Złote czasy, gdy trzymaliśmy jeszcze telefony na uwięzi. Dzisiaj telefony spuszczone ze smyczy ujadają na ulicach jak wściekłe psy. Zdarza się też, że atakują jak wściekłe psy.

Prawo do niekłamania. W tym kryje się nasza prawdziwa wolność. Być może cała realnie osiągalna dla nas wolność.  

Dom Mądrości to pierwsza arabska akademia. Powstała w Bagdadzie na początku IX wieku, za panowania Abbasydów, gromadząc w zbiorach swojej biblioteki bogatą kolekcją greckich, perskich, a nawet indyjskich rękopisów dotyczących matematyki, astronomii, nauk ścisłych, medycyny i filozofii. Dom Mądrości przyciągał myślicieli z całego Bliskiego Wschodu przez kilkaset lat uchodząc, aż do roku 1258, za intelektualną stolicę islamu. Kres jego działalności położyła inwazja Mongołów, którzy z endogeniczną dla nich nienawiścią do Słowa zniszczyli te bezcenne biblioteczne zbiory … topiąc je w rzece Tygrys. W całych naszych dziejach kara śmierci zarezerwowana była wyłącznie dla człowieka i książki. Wszystko inne niszczono. Jedynie na ludzi i książki wydawano wyroki śmierci i wykonywano je.   

Najbardziej żal mi ludzi, którzy bardzo sumiennie wykonują całkiem niedorzeczne zajęcia.

Alain Finkielkraut zauważył gdzieś słusznie, że w pacyfizmie niedojrzałość triumfuje na każdym polu. I nie można tego wyrazić trafniej. Sprzeciwiać się wojnom, mając nadzieję, że i bez tego pojawi się jakieś tam rozwiązanie? Sprzeciwiać się ingerencji, jak w przypadku prób obalenia krwawego dyktatora, i ignorować, że ludziom skazanym na jego okrucieństwo dzieje się krzywda? W naszej starej i zgrzybiałej Europie wszystkie szlachetne porywy pacyfizmu kończą się zresztą tym samym: prymitywnym antyamerykanizmem, dzięki czemu mordercy typu Chomeini, Saddam Husajn, Kadafi, Mobutu czy Putin są życzliwiej widziani niż legalne i demokratyczne wybrane władze Stanów Zjednoczonych. W Polsce, zwłaszcza wśród tzw. „oświeconych”, dokładnie to samo. Stajemy się nędzną populacją. To beznadziejne i żałosne.