Stosunkowo nowy nurt w pedagogice, tzw. antypedagogika, jest zdaje się bardzo starym pomysłem. Przez wieki swojej egzystencji stosowali ją australijscy Aborygenowie. Wierzyli oni, że kiedy człowiek umiera jego dusza nie odchodzi razem z nim, pozostaje w tym samym miejscu, chowa się i cierpliwie oczekuje, aż w pobliżu pojawi się jakaś kobieta, by następnie szybko wniknąć do jej brzucha. Logiczną konsekwencją tego było przekonanie, że nie ma sensu dzieci uczyć, instruować czy kształtować. Dziecko było przecież przodkiem, który powrócił, a to znaczy, że wiedziało już wszystko. Dzisiejsza antypedagogika podziela zdaje się to samo przekonanie.