Hans Frank, niemiecki zbrodniarz, w rozmowie z G.M. Gilbertem, autorem Dziennika z procesu w Norymberdze, zwrócił mu uwagę na fakt, że zapewne nie całkiem przypadkiem niemiecka literatura zaczyna się od Die Räuber (Zbójców) Schillera.

Brytyjski genetyk, profesor Steve Jones twierdzi, że uruchomiając machinę cywilizacyjną poważnie zakłóciliśmy zasady działania doboru naturalnego – ochronny parasol medycyny doprowadził do zmniejszenia wagi mechanizmów ewolucyjnych promujących jedne mutacje, a eliminujących inne. Świadczą o tym dobitnie dane statystyczne dotyczące przeżywalności niemowląt oraz zwiększającego się z roku na rok wieku ojców. Im starsi rodzice jednak, tym większe prawdopodobieństwo przekazania genów uszkodzonych. Zwiększenie przeżywalności niemowląt natomiast to odrzucenie naturalnej selekcji. Według profesora Jonesa stajemy się ofiarami własnego rozwoju, bo doprowadzamy nie tylko do zatrzymania zmian ewolucyjnych, które doskonaliły nasz gatunek, ale wręcz do cofnięcia się w rozwoju. 

Zdarza się, że potrafimy, jako gatunek, uniknąć porażek, ale nie znam przypadku w którym udało nam się uciec od naszych sukcesów. To poza wyborem, panie profesorze.  

Vitus B. Dröscher „Ludzkie oblicze zwierząt”: Różnicowanie między wrogiem, partnerem seksualnym, a zdobyczą można prześledzić na przykładzie zachowania żaby trawnej. Jej system różnicowania w tym zakresie opiera się na wzroku, a dokładniej – na ocenie wielkości innego osobnika. System jest prosty: ktoś, kto jest większy niż ja – to wróg, ktoś, kto jest ode mnie mniejszy – prawdopodobnie posiłek, ktoś takich samych rozmiarów jak ja – ewentualny partner seksualny.

W gruncie rzeczy znikoma różnica. Posługujemy się identycznym systemem: ludzi, którzy nas przerastają, uznajemy zwykle za wrogów; tych, których my przerastamy, wykorzystujemy bezlitośnie; równi nam mogą być ewentualnie naszymi partnerami, także seksualnymi.

Stosunek niektórych ludzi do natury przypomina stosunek niekochanych dzieci do ich rodziców. Zabiegają o jej łaski tym bardziej, im gorzej są przez nią traktowani, wykazując ślepe i bezwzględne posłuszeństwo. Rodzice potrafią być niebezpiecznie toksyczni, ale im bardziej toksyczny jest rodzic, tym bardziej dziecko jest mu oddane, tym skuteczniej zniewolone. Toksyczny rodzic jest despotą. Rości sobie prawo do twego życia i decydowania o nim, i zawsze nosi na twarzy maskę ofiary. W jego oczach nigdy nie zasługujesz na pochwałę. Masz czuć się winny. Każde twoje potknięcie będzie ci pamiętane, żadna twoja zasługa nigdy nie będzie nagrodzona. Toksyczny szantaż – ponieważ dał ci życie, uważa, że może nim dowolnie rozporządzać. Nie liczysz się, nie masz prawa do własnych decyzji i własnego życia, nigdy nie miałeś. Natura jest toksyczna w podobny sposób jak toksyczni rodzice i w podobny sposób toksyczna jest także instytucja państwa. Rosjanie, chociaż upadlani i ciemiężeni od wieków, pozostają wierni Rosji niczym najpodlej traktowane psy. Arabowie, obdarci z człowieczeństwa przez swoich panów i władców, podobnież.

Spuszczony ze smyczy liberalizm usilnie stara się nas przekonać, że o powodzeniu i szczęściu społeczeństwa decyduje ilość sfeminizowanych mężczyzn i zmaskulinizowanych kobiet, a miejskie pochody hałaśliwych, infantylnych istot w różowych perukach, kabaretkach i z piórami przyczepionymi do tyłków, są świadectwem wolności i tolerancji. Co musiało stać się z naszym światem, jeżeli ludzie oceniając dane społeczeństwo kierują się znaczeniem, jakie miejsce w tym społeczeństwie zajmują wszelkiego rodzaju przyjemności seksualne?   

Dnia 8 kwietnia 217 roku n.e., czyli dokładnie cztery dni po swoich 29 urodzinach, podczas podróży z Edessy do świątyni bogini księżyca pod Carrhae (obecnie Harran, w południowej Turcji), cesarz Karakalla został zamordowany przez oficera swojej osobistej gwardii, Juliusza Martialisa. Okoliczności w jakich rozegrała się ta scena: wydarzyło się to w czasie postoju, gdy Karakalla udał się w zarośla, by załatwić naturalną potrzebę. Śmierci nie przeszkadza trywialność scenerii. Śmierć nie jest estetką.

Albigensi. Consolamentum było obrzędem katarskim o charakterze sakramentu. Można było przyjąć go jedynie raz w życiu. Jeśli ktoś po jego przyjęciu popełnił najdrobniejszy grzech, tracił szansę na zbawienie i był odtrącany przez wspólnotę. Z tego też powodu wielu katarów obrzęd ten przyjmowało dopiero na łożu śmierci, kiedy ryzyko popełnienia jakiegokolwiek grzechu była już minimalna. Ponieważ „doskonałych” obowiązywała bardzo surowa asceza, część z nich tuż po przyjęciu consolamentum decydowała się także na praktykę zwaną endura. Było to tzw. cnotliwe samobójstwo, starożytna metoda popełnienia samobójstwa przez zagłodzenie się. Katar, który się na nie decydował, przestawał przyjmować pożywienie, a ostatnie dni życia spędzał na modlitwie i oczekiwaniu na wyzwolenie się z grzesznego w jego mniemaniu ciała.

Klimatyzm jest wypadkową strachu i niewiedzy. Niewiedza rodzi strach. Im bardziej się boimy, tym bardziej jesteśmy „proklimatyczni”.

Twierdzenie, iż mechanizm uruchamiający pułapkę utopionych kosztów wynika z naszej awersji do ponoszenia strat, jest prawdziwe. Kiedy tracimy w jakimś przedsięwzięciu pieniądze, czas czy choćby tylko wysiłek, zwykle nie potrafimy przyjąć do wiadomości, że pojawiły się jakieś nowe, nieprzywidziane okoliczności i w tej sytuacji, aby zminimalizować stratę, należałoby się z nią pogodzić. Zwykle zamiast tego ślepo i uparcie brniemy dalej, jeszcze bardziej potęgując powstałe już szkody. Prawdopodobnie postępujemy tak z dwóch powodów. Nasze wcześniejsze doświadczenia i kultura. Z doświadczeń jednoznacznie wynika, że tylko sfinalizowanie jakiejś aktywności może zaowocować nagrodą. Pogardzamy ludźmi, którzy odstępują od swoich celów, uznajemy ich za słabych i chwiejnych. Cenimy zaś tych, którzy potrafią dopiąć swego, bez względu na to, ile ich to będzie kosztować. Kultura zaś podpowiada, że najwyżej ceni się osoby konsekwentne, które rozpoczęte działania zawsze doprowadzają do końca, często nawet wbrew szansom, rozsądkowi i okolicznościom. Tych szczerze podziwiamy i gloryfikujemy. Te dwa mechanizmy przeszkadzają nam funkcjonować racjonalnie – z tego powodu też gracz nie wychodzi z kasyna zanim nie straci wszystkiego, maltretowane żony nie opuszczają swoich mężów sadystów, ludzie kontynuują rozpoczęte studia na kierunkach, które nie dają im ani satysfakcji ani perspektyw, wszelkiej maści putiny prowadzą wojny do ostatniego żołnierza, etc. I tak oto nasza własna biografia staje się naszym przeznaczeniem.  

Dom jest naszą alfą i omegą. Cywilizacja nie byłaby możliwa bez domu. Dom jest u podstaw wszystkiego, co stworzyliśmy. Nasza historia, nasza kultura, nasza sztuka mogły rozwinąć się tylko dzięki temu, że nauczyliśmy się wznosić domy, że stworzyliśmy dom. Pozbawić nas domu to pozbawić nas poczucia bezpieczeństwa, to skazać nas znów na okrutną i kapryśną łaskawość natury, to odebrać nam nasz jedyny azyl. Burzyciele domów powinni być karani z całą surowością prawa.

Tukidydes wymieniał trzy motywy skłaniające nas do udziału w wojnie – strach, honor i interes. Honor zdewaluował się w naszych czasach. Pozostały tylko strach i interes. Widać to dobrze na przykładzie obecnej wojny na Ukrainie. Rosjanie biorą w niej udział ze strachu lub dla interesu albo z jednego i drugiego powodu jednocześnie. O honorze mogliby może mówić jedynie napadnięci, gdyby ta opcja nie była wymuszona.

Charles Talleyrand kulał, jak wiadomo. W Pamiętnikach opisuje, z właściwym jemu sarkazmem, przyczyny. „Za mego dzieciństwa moda na troskę rodzicielską jeszcze nie nadeszła”, pisze. Już jako niemowlę został oddany na wychowanie i trwało to aż do czwartego roku życia. Kobieta, u której go umieszczono, mieszkająca na jednym z przedmieść Paryża, pozwoliła, „bym spadł z komody”, a skutkiem tego było zwichnięcie stopy. Zapewne gdyby zajęto się tym natychmiast, nie miałoby to żadnych przykrych skutków, ale kobieta ta przez wiele miesięcy – w obawie, że straci dochód – pilnie ten fakt skrywała. Cała sprawa wydało się dopiero, gdy został stamtąd zabrany do pani de Chalais, jego prababki. Od wypadku minęło już jednak stanowczo zbyt wiele czasu, by można było cokolwiek zrobić. „Osłabła nawet moja druga stopa, która w pierwszym okresie po wypadku musiała sama utrzymywać ciężar ciała; okulałem na zawsze”.

Przez całe nasze dzieje prowadziliśmy wojny. Niemal równie długo ludzie analizowali i badali przyczyny wojen i konfliktów. Od Tukidydesa do dzisiaj zapisaliśmy na ten temat setki tysięcy stron. Nie wynikło z tego nic. Nadal prowadzimy wojny, coraz bardziej wyniszczające, coraz bardziej totalne, coraz bliższe powszechnej zagładzie. Nadal uczeni intensywnie mozolą się nad coraz bardziej skutecznymi wynalazkami służącymi do zabijania. Nadal inteligentni analitycy i specjaliści tworzą nowe modele strategiczne, coraz bardziej wymyślne i coraz bardziej precyzyjne. I nadal intelektualiści, muzycy, artyści, pisarze, poeci i rzemieślnicy zmuszeni są do tego, by przebrać się w jakiś mundur, wziąć w ręce karabin i zabijać się nawzajem. I nadal na ich czele stoją, tak samo jak przed wiekami, tępe i debilne mordy tzw. przywódców, jakichś tamerlanów, czingis-hanów, wilhelmów, bismarcków, hitlerów, leninów, stalinów, musolinich, putinów, mordy zwykłych rzezimieszków, złodziei, kaprali, zboczeńców, pospolitych bandytów i psychopatów, którzy bez usłużnej pomocy całych zastępów mądrych ludzi nauki, tudzież podwykonawców, jakimi jesteśmy my, mięso armatnie, nie potrafiliby nawet złożyć szafki z IKE-i. Czy można nas, jako gatunek, traktować poważnie?

Wygląda na to, że Śmierć ma pewne problemy z tym, by dogonić ludzi, którzy chodzą szybko. Wśród setek absurdalnych statystyk, które pojawiają się obecnie każdego miesiąca, jest i taka, która ilustruje zależność śmiertelności od szybkości chodu. Podobno ludzie poruszający się szybciej niż 2.95 km na godzinę mają o ponad 20% większą szansę uniknięcia śmierci w ciągu najbliższych pięciu lat. Zauważono również, że wśród osób, które zdolne były poruszać się z szybkością 5 km na godzinę lub jeszcze prędzej żadna nie zmarła w ciągu 5 lat od czasu eksperymentu. Absurdalne? Absurdalne, ale starość kurczy przestrzeń, to prawda. Dystans trzech czy pięciu kilometrów nie jest żadnym wyzwaniem dla człowieka młodego, natomiast dla człowieka starego może być nieskończenie długą drogą.

E. Cioran „Zarys rozkładu”: Historia powszechna to historia Zła. Gdyby ktoś próbował usunąć tragedie z dziejów ludzkości, to jakby chciał ujrzeć naturę bez pór roku. Nie przyczyniłeś się do żadnej katastrofy – znikniesz bez śladu. Zainteresowanie, które w ludziach wzrasta w miarę, jak rośnie ilość cierpienia, które rozsiewasz wokół siebie. „Nigdy nikogo nie unieszczęśliwiłem!” taki okrzyk nie powinien wyrwać się cielesnej istocie. Podziwiając dawnych czy współczesnych bohaterów, zadajemy sobie nieświadomie pytanie: „Ilu ludzi skrzywdził ten człowiek?”. Kto wie, czy każdemu z nas nie marzy się możliwość zamordowania wszystkich swoich bliźnich? Lecz tym przywilejem cieszą się tylko niektórzy, a i tak nie w pełni: to ograniczenie wyjaśnia, dlaczego Ziemia nadal jest zamieszkana.