Za kilka godzin 2020, kolejna stacja, gdzie Czas zmienia konie. W dawnych wiekach po śmierci rycerza zabijano też jego konia, na stosie Patroklesa płoną aż „cztery przepyszne rumaki” (Iliada).

Odchodzić powinno się dokładnie tak, jak przychodzimy. Nie zabierając niczego, niczego nie pozostawiając. Przeczuwał to Borges: Widzę ostatnią chwilę/Słyszę ostatniego ptaka/
Nikomu zostawiam nic.

                                                                         *

Przez wiele lat żyliśmy w niechlujnym ustroju. Nasze życie było niechlujne. Nawet nasze marzenia były niechlujne. I wciąż nosimy w sobie tę niechlujność. Będzie ona żyć w nas do końca. I nic już tego nie zmieni

                                                                        *

Był genialnym portrecistą. Umiał w każdej twarzy, choćby najbardziej pospolitej i banalnej, znaleźć to, co wyjątkowe, co mówiło o portretowanym więcej niż tysiące słów. Każdy jego portret był wierną kopią człowieka. Klienci stali do niego w kolejce, czasem oczekując na swoją sesję miesiące, niekiedy lata. Każdy z jego portretów mógłby posłużyć jako fotografia do paszportu. Miał trzech synów. Nie był z nich dumny, bo żaden z nich nie był podobny do niego.

„Wolność, Równość, Morderstwo”, wyjątkowo trafny tytuł książki Horsta Gebharda o rewolucji francuskiej. Odnosi się zresztą do wszystkich rewolucji.

Gilbert K. Chesterton (Letters on Polish Affairs, 1922): „Zawsze byłem stronnikiem polskiej idei, nawet wtedy, gdy moje sympatie opierały się wyłącznie na instynkcie (…) Moja instynktowna sympatia do Polski zrodziła się pod wpływem ciągłych oskarżeń miotanych przeciwko niej; i – rzec mogę – wyrobiłem sobie sąd o Polsce na podstawie jej nieprzyjaciół. Doszedłem mianowicie do niezawodnego wniosku, że nieprzyjaciele Polski są prawie zawsze nieprzyjaciółmi wielkoduszności i męstwa. Ilekroć zdarzało mi się spotkać osobnika o niewolniczej duszy, uprawiającego lichwę i kult terroru, grzęznącego przy tym w bagnie materialistycznej polityki, tylekroć odkrywałem w tym osobniku, obok powyższych właściwości, namiętną nienawiść do Polski. Nauczyłem się oceniać ją na podstawie tych nienawistnych sądów – i metoda okazała się niezawodną”.

W przedkopulacyjnym tańcu ptaków ujawnia się ciekawa właściwość określana mianem zachowań epideiktycznych, z grec. epideiktios, pokazowy, zrobiony na pokaz. To samo zjawisko występuje także w naszych, ludzkich „tańcach przedkopulacyjnych”.

Gdy w dawnych wiekach historia była głównie historią wybitnych jednostek, posiadała twórczą moc mitu. Teraz, gdy stała się jedynie grą anonimowych i przypadkowych sił, utraciła nie tylko swoją moc i sens, ale i pozbyła się najważniejszego z atutów – zdolności poruszania naszej wyobraźni.

Truman Capote „Psy szczekają”: Każdy człowiek konsekwentnie konsekwentny ma głowę zrobioną z sucharów. 

Einstein uważał, że energia nie znika, a tylko zmienia się i to, niestety, upoważnia wielu idiotów do twierdzenia, że Einstein wierzył w życie po śmierci.

Niekiedy tęsknię do czasów, gdy mężczyźni nie wymyślali strojów, których zamiarem jest obrzydzać nam kobiety. Tęsknię do czasów, kiedy mężczyźni, którzy wymyślali stroje dla kobiet, kochali je. Dziś stroje dla kobiet wymyślają mężczyźni, którzy kobiet nie kochają. Kobiety są dla nich rywalkami. Starają się więc je ośmieszyć. I czynią to z powodzeniem.

   … a wyspa wyłoniła się znienacka, z wyniosłym zdumieniem damy, zaskoczonej na obgryzaniu świeżo pomalowanych paznokci. Tir na mBan, kraina marzeń i beztroski, wyciągała ku nam długi, szorstki język plaży, oblizując się łakomie. Miraż, zamiast z ironicznym uśmiechem pogrążyć się w morzu, począł w miarę zbliżania się nabierać cech prowokującej trójwymiarowości, a w chwili spotkania pękł ujawniając głębię, która na kształt spiralnych zwojów mitycznego smoka, wysiadującego jajo chaosu, przebiegała jednocześnie wszystkie poziomy istnienia. Teraźniejszość tylko z grzeczności odwoływała się do przykładu tęczy, która pije z dwóch źródeł. W istocie sama była źródłem i tęczą, bezlitośnie dziurawiącą spróchniałe słoje czasu.

Królowa oczekiwała na brzegu. Fale, wybiegające na piasek o barwie bladego złota z wdziękiem oswojonych łasiczek, znosiły w wilgotnych, lśniących pyszczkach ślimacznice i muszle i pokornie składały je u jej stóp. Misterny wieniec heliotropów i motyli, ozdabiający jej głowę, mógł być spleciony ręką Arcimboldiego lub di Cosimo, kiedy marzył Simonettę, ale królowa miała postać snu, który my śniliśmy. Jej twarz („was this the face that launched a thousand ships”?) była twarzą Semiramis, wypoczywającej przy ocienionym palmami basenie, położonym na dachu babilońskiego Empire State Building, twarzą Małgorzaty Burgundzkiej w której przymglonych oczach, niczym w podwójnym zwierciadle Pyncheonów, żyły sylwetki wszystkich jej kochanków, mordowanych nad ranem, twarzą szczupłej, wysportowanej Pisanelli, uduszonej pod górami różanych płatków, twarzą Amestris, pochylonej z czułością nad obciętymi piersiami jej rywalki, twarzą Izoldy, z głową na ażurowym, pawim oparciu wiklinowego fotela, zasłuchaną w walcu z Opowieści lasku Moreńskiego, mroczną twarzą Nyssii, w ayerowskim makijażu arabesqe, gorsecie z czarnej skóry i wysokich butach, twarzą zgwałconej Rebeki, w krwistych promieniach wschodzącego słońca, w brudnej bramie opuszczonego domu, twarzą Salome, rudowłosej, wytatuowanej wyobraźnią Moreau, tańczącej w kłębach dymu na parkiecie podmiejskiej dyskoteki, twarzą Teresy z Avila, usiłującej wykrzyczeć swoje pożądanie w mikrofon o kształcie srebrzystego lingamu, twarzą Emmy Bovary, z sentymentalnym romansem na kolanach, w zatłoczonym autobusie, twarzą Wiktorii Accoramboni, w geście beardsleyowskiej Lizystraty, twarzą Wandy von Dunajew, cerującej skarpetki jej męża na jego stopach, twarzą Messaliny, w małym kinie, na pornograficznym seansie, twarzą Juliii Farnese i Lukrecji, księżnej Sanseverina i Kleopatry, Livii i Sidonii, Liliah i Dahud z Ys, setkami tej samej twarzy, tajemną maską totema, przechowującą pamięć wszystkich prenatalnych żłobień – ślad pierwszych łez, pierwszej krwi, pierwszego pocałunku, pierwszej zdrady, pierwszego porodu …

Królowa była światem, a otaczający ją krąg tancerek odissi, o taliach wąskich jak antyczne metrum, thiazos menad i kurtyzan, mógł być tylko jej kaprysem, ale kaprys ten żył, żył i wabił. Przebudzony wąż wyśliznął się z ciepłej gleby wiązów i korzeni, zmierzając ku spojeniom kręgosłupa, a deszcz śnionych imion, przechodząc w niepohamowaną gwałtowność tropikalnej ulewy, zagłuszył nawet bicie serca i rozpaczliwe okrzyki Brana. Niedawni wyznawcy kultu jałówki, gorliwi wielbiciele jej łagodnych zboczy, znikali w parnych wnętrzach kusząco zsuniętych przepasek, między trawami rozplecionych warkoczy, niczym zwielokrotnione cienie proroka, silne poczuciem tężejącej mocy swoich zulfakarów. Szaleni katachoi wśród córek Tespiosa …

(URBS, fragmenty)

Któregoś dnia odkryjesz, że najtrudniej jest uwierzyć, iż życia jest tak żałośnie mało.

Jest taki moment w naszym życiu, który decyduje o tym, kim będziemy, czym staniemy się – moment, gdy wybieramy swój los lub pozwalamy mu płynąć w pewnym kierunku. Zwykle nie wiemy o tym. Podejmujemy mniej lub bardziej przypadkową decyzję albo okoliczności podejmują ją za nas i to jest wyrok, coś, co przesądza o naszym życiu, coś, co nadaje mu kierunek.

Zdobyciu kobiety zawsze towarzyszy smutek rozstania się z marzeniem – powiedział – Dopóki nie wiem, dokąd ona idzie beze mnie, dopóki jej świat jest dla mnie zamknięty, fascynuje mnie i prowokuje, jak wszystko, co obce i nieosiągalne, ale gdy przenikam do wnętrza tego świata, natychmiast traci swoją tajemniczość. W każdym akcie podboju obumiera cały, nieskończenie bogaty świat zrodzony przez moją wyobraźnię. Zdobywając zawsze tracimy.

Meden Agan – niczego za wiele, umiar. Motto wypisane na frontonie świątyni Apollina w Delfach. Umiar. Dzisiaj słowo w stanie leksykalnej śmierci.

Dla pokonanych gladiatorów, opuszczających amfiteatr, przeznaczone były dwie bramy: Porta Scavinaria oraz Porta Libitinensis (Brama Libityńska). Przez tę pierwszą chyłkiem przemykali się ci, którym lud darował życie, przez drugą zaś wyciągano martwych. Tylko ta druga jest realna.