Steve Jobs: „Pamiętanie o tym, że kiedyś umrzesz jest najlepszym sposobem jaki znam na uniknięcie myślenia o tym, że masz cokolwiek do stracenia. Już teraz jesteś nagi. Nie ma powodu dla którego nie powinieneś żyć tak, jak nakazuje Ci serce.”

Tylko ten umiera, kto się na to godzi.

I nie ma w życiu nic lepszego

niż ta godzina czystego chłodu,

godzina przebudzenia

we dwoje.  

(Ezra Pound „Mansarda”)

Nie mamy żadnych szans, by godnie zaczynać. Możemy tylko godnie skończyć. I tylko to jest ważne. Na nasze szczęście.

Odys. Wspaniały Odys. Wybija wszystkich zalotników Penelopy. I natychmias zapomina o tym. Przestają istnieć. Nigdy nie istnieli. Nigdy ich nie było. Odys nie wie, co to wyrzuty sumienia, erynie, niedorzeczne demony pamięci. Odys jest wojownikiem, cokolwiek by nie czynił.

Inkarnacją Odysa był Pizzaro. Na pewno Cortez. Dzisiaj mamy tylko smutnych chłopców, których prześladują złe sny i którzy moczą się po nocach.

Niektórzy twierdzą, że brakuje mi ciekawości świata. Skłonny jestem przyznać im rację. Wolę raczej wyobrażać sobie świat niż narażać się na niewygody związane z eksploracją rzeczywistego świata. Jestem hedonistą, zawsze wybiorę przyjemność, ale jeżeli nie mam takiego wyboru potrafię zrobić wiele, by uniknąć nieprzyjemności.

Ilekroć byłem zmuszony do współpracy z innymi czułem się jak ktoś, kogo intelekt został publicznie zakwestionowany, podany w wątpliwość. W moim odczuciu każde działanie zespołowe jest infantylne i upokarzające.

Wczoraj w Londynie jedna nicość poślubiła inną. Według firmy Bridebook, zajmującej się planowaniem ślubów, na ten potlacz wydano ponad 35 milionów funtów. Ogromną część kosztów pochłonęło zapewnienie bezpieczeństwa; tysiące policjantów, tajniaków, snajperów i zaawansowane technicznie drony. To targowisko próżności obserwowało 2 miliardy ludzi.

Jesteśmy bezprzykładnie durnym gatunkiem.

Màrai uważał, że wybaczanie jest aktem tchórzostwa.  N. G. Dávila jest blisko tej samej myśli twierdząc, że tolerancja wyraża głównie strach tchórza. Czym jest wybaczanie? Aby to zrozumieć, trzeba zadać pytanie o to, kto właściwie wybacza. Czy ten, kto skrzywdził? Nie. Wybaczanie jest zawsze opcją skrzywdzonego. Wybacza ten, komu – w ten czy inny sposób – stała się krzywda. Innymi słowy, wybacza ten, kto jest słabszy, kto został zraniony. I już w tym jest nuta fałszu, bowiem wybaczanie nie jest przecież żadnym przywilejem, żadną nagrodą, żadnym zadośćuczynieniem. Zwykle jest tylko i wyłącznie bardzo smutną koniecznością i świadectwem bezradnoóci. Jakby było mało, że zostaliśmy skrzywdzeni, to jeszcze spada na nas obowiązek wybaczania. Tak, właśnie obowiązek, bo w powszechnym przekonaniu człowiek, który nie wybacza jest jednostką podejrzaną moralnie, osobą zawziętą, mściwą i przepełnioną nienawiścią, a więc bardzo destrukcyjnymi i niszczącymi uczuciami. Istnieje więc przymus wybaczania. Ale czy tak powinno być? Być może nie, lecz tak właśnie jest. Wybaczanie jest specjalnością słabych i pokrzywdzonych, ich wątpliwym przywilejem. Silni nie zajmują się wybaczaniem czy też niewybaczaniem. Nie widzą i nie odczuwają takiej potrzeby. Wybaczanie jest również potrzebą słabych, bowiem jest to w gruncie rzeczy technika odzyskiwania równowagi. Zostałeś skrzywdzony, co oznacza, że znajdujesz się w gorszej, podległej sytuacji. Reakcją pierwotną i jak najbardziej naturalną jest zapewne myśl o zemście, ale co ci pozostaje, gdy nie masz żadnych możliwości, by zemścić się i w ten prosty sposób zrekompensować krzywdę, wyrównać tę zachwianą równowagę? Wtedy wybaczasz i pozornie poprawiasz swoje położenie. Pozornie, bo w istocie jest to czysta retoryka, bo musisz wmówić sobie, że jesteś ponad to, że jesteś szlachetniejszy niż twój prześladowca, lepszy i mądrzejszy,  dojrzalszy, i moralnie czystszy. Pozornie, bo tego, kto uczynił ci krzywdę, nie kosztuje to przecież dokładnie nic – to ty, i tym razem, ponosisz wszystkie koszty. To droga i mało efektywna kompensacja. Wybaczanie jest więc rodzajem zemsty, zemsty per procura, smutnej zemsty pokonanych i upokorzonych. Tym samym jest to również gra o władzę. Czy wybaczanie rzeczywiście przynosi spokój ducha? Czy daje ukojenie? Pewnie w takim sensie, w jakim jest to pogodzenie się z losem, rezygnacją, akceptacją pewnego stanu rzeczy. Zatem wybaczyć znaczy poddać się.

Myślę, że propozycja Hammurabiego była zdecydowanie uczciwsza.

Królu Branie, siedzę przy biurku ustawionym wzdłuż okna otwartego na południe, niebo jest wściekle niebieskie i na horyzoncie zlewa się z groźnym granatem posępnych chmur. Słyszę odległe krzyki, czyjś śmiech, astmatyczny oddech Miasta, ale dźwięki docierają do mnie wytłumione i łagodne, jakby przedwieczorne trwanie spowijało je w welurową tkaninę ciszy. Zawsze będę pisać do ciebie pod oknem, w świetle nieba, i nie do ciebie chyba też, choć wiem, że to nieprawda, bo odtąd już wszystko będzie dla i do ciebie.

Poprowadzę cię teraz po poziomie pobliskich dachów, królu Branie, pozamykam drzwi, te od moich obaw i zbyt ostrych definicji, skieruję cię do mego pokoju, posadzę w tym szarym fotelu naprzeciwko i powiem ”miły” i pierwsza sylaba będzie zbliżaniem się do ciebie i wstrzymywaniem oddechu, a druga miękkim spadaniem w twoje ramiona. Już kolejny wieczór przed snem prześladuje mnie takie wyobrażenie i tuż przed, a może na granicy rozstania się ze świadomością, przeciągam się mrucząc ”weź mnie”, i to samo, gdy budzę się w środku nocy. Nie, nie jestem rozpustna i niczego nie żądam. Teraz już nie żądam niczego … Tak, masz rację, znów kłamię. Cybernetyka zakłada, że człowiek jest dość przypadkową składanką, bez istotnych diachronicznych powiązań, co podpowiada mi, że razem moglibyśmy być wspaniali, ale już wiem, że to beznadziejne. Nawet jeśli odzyskam cię, królu Branie, to i tak cię stracę i chcę cię odzyskać, choćbym miała cię stracić. Czy jest w tym jakiś sens? Sentymentalizm, którym tak bardzo pogardzałam, panuje teraz nade mną niepodzielnie i cała jestem oblepiona czułością i tęsknotą.

To dziwne, bo minęły już wieki, choć nie minął jeszcze tydzień … Czas jest najbardziej abstrakcyjnym ze wszystkich naszych pojęć. Od kiedy roztopiłeś się w Fanarze trwam w takiej samej pustce, bez możliwości, ale i bez chęci zmiany pozycji. Jedyne, co zmienia się, nasilając z każdym dniem, to moja nienawiść do księżyca, wieczorów i zakochanych, których nie powinno być, gdy świat się kończy, a którzy wciąż są, jakby mieli go przeżyć i pochować. Zastygam jak moje gesty, Bran, zastygam jak samo oczekiwanie, czytam książki bez ludzi, robię nam wieczorną herbatę, której nie wypijasz, potem odbywam dalekie podróże, czasem wtulona w poduszkę bezgłośnie płaczę. Miasto szybko teraz pogrąża się w ciemności, samotność wślizguje się jak wąż. Mówiłeś kiedyś, że jesteśmy kochankami Miasta, lecz teraz, gdy dogorywa ona w bólu i skowycie myślę, że myliłeś się, miły, a Miasto jest tylko naszym bezlitosnym i okrutnym władcą i zabierze nas ze sobą do grobu, razem z jego zbroją, bronią i końmi. Umierające miasta domagają się hekatomby proporcjonalnej do ich wielkości i sławy, a nasze Miasto rozciąga się na przestrzeni tysięcy lat i dusi się od sławy. Nic nie będzie tak daremnie wystawne jak jego pogrzeb.

Jestem senna i zmęczona. Włóczyłam się dzisiaj twoimi ulicami, przemierzałam nasz pierwszy szlak, czytałam wyblakłe afisze, stare repertuary zamkniętych teatrów i kin, oglądałam puste witryny, spotkałam Gwyddiona, który zgarbił się jeszcze bardziej i pali trzy razy więcej, a z jego twarzy pozostały już tylko wielkie, błyszczące i umęczone oczy. Kiedy zapytałam o ciebie uczynił taki gest, jakby chciał uciec, ale nie zrobił tego, patrzył w niebo i przecząco kręcił głową. Wtedy skłamałam. Powiedziałam, że podobno widziano ciebie i dlatego właśnie pytam, że może już jutro … Wiem, skłamałam okropnie, ja często kłamię, ale on na pewno mi nie uwierzył, bo odszedł tak szybko, i teraz myślę, że chciał coś ukryć.

Gdybym tylko mogła wysłać ten list, Bran, list pełen piasku i traw, mego smutku i nadziei, i tylu innych rzeczy o których boję się myśleć, bo powracają potem w snach jak strzały i jak noże.

Całuję cię w linii do której dosięgają moje usta. Stoję boso, na palcach. Adriana.

(Frag. powieści „URBS”)

Współczesność cechuje prostacki egoizm, niemal spazmatyczne zabieganie tylko o swoje prawa, interesy i potrzeby, wulgarna roszczeniowość, niechlujne narzucanie się światu ze swoimi chaotycznymi odruchami, pseudopoglądami i – co jeszcze bardziej naganne – totalny brak wdzięku …  To smutne, że świat przestał być elegancki.

Nic nie jest tak płaskie i nieistotne jak to, co zwykliśmy określać słowem aktualne. To pełnoprawny synonim słowa nicość.

Problemy mają naturę przymiotników. Dają się też stopniować jak przymiotniki. To pewnie ta cecha powoduje, że można je także opisywać w kategoriach klasowych – są problemy o manierach nieskazitelnie wytwornych, eleganckie i niemal zaszczytne, problemy banalne i przeciętne, i problemy plebejsko wulgarne.