Obły, żółtawy robal, nieszczególnie wybredny, w zasadzie zjada wszystko, co pojawia się na jego drodze, porusza się bardzo wolno i bez żadnego celu, robi wrażenie, jakby nie zmierzał w żadnym konkretnym kierunku, czyli zachowuje się jak przeciętny mężczyzna, ale jest zdeklarowanym obojnakiem. Ariolimax dolichophallus, ślimak bananowy, to marzenie wszystkich zakompleksionych mężczyzn, bowiem jego penis może podwoić długość jego ciała – jest to stworzenie, które ma najdłuższego penisa w porównaniu z długością swego ciała. Nie dorównują mu ani słynne pąkle ani oxyura vittata czyli sterniczka argentyńska, która przy długości ciała do 40 cm posiada prącie o długości ponad 42 cm. Każdy medal ma jednak, jak wiadomo, dwie strony – wadą tak przerośniętego penisa u ślimaka bananowego jest to, że czasem po kryciu nie może go już uwolnić. Wtedy pozostaje mu tylko odgryźć swego penisa, czasem czyni to jego partner, a ponieważ penis nie odrasta, ariolimax dolichophallus zostaje odtąd sprowadzony do odgrywania ról żeńskich. Zjawisko to określa się terminem apofalacja lub apophallacja. Swoją drogą, jaki spektakularny upadek! Od monstrualnej męskości do pełnej niebinarności. Natura jest zabawna.

Żołądki są zdecydowanie mądrzejsze niż niektóre mózgi – zawsze domagają się napełnienia, gdy są puste.

Troska jest przejawem naszej uczuciowości i z rozumem nie ma nic wspólnego, ale umiarkowana dawka hipokryzji w wielu wypadkach skutecznie podtrzymuje jej dobre imię.

Podczas jednego z eksperymentów zbadano mózgi uczestników za pomocą rezonansu magnetycznego i okazało się, że kiedy zakochujemy się kora czołowa, czyli część mózgu odpowiedzialna między innymi za logiczne myślenie i ocenianie innych, pozostaje nieaktywna. Potwierdza to znane powiedzenie o tym, że miłość jest ślepa – wobec ukochanej osoby jesteśmy mniej surowi i krytyczni. Inne badania wykazały, że stan zakochania deaktywuje również te obszary w mózgu, które odpowiadają za kontrolowanie negatywnych emocji, takich jak choćby strach, co powoduje, że zakochani potrafią odważni do szaleństwa. Wbrew pogłoskom mózg nie jest więc chłodnym racjonalistą.

Właściwie każda dyskusja, której celem jest konfrontacja poglądów czy przekonań, a już szczególnie dyskurs polityczny, są pozbawione sensu. Pojawiające się argumenty, choćby najbardziej rzeczowe, czy przedstawiane nam fakty, choćby niezaprzeczalne, i tak z uporem maniaków interpretujemy w sposób, który tylko potwierdza nasze istniejące już przekonania. Tak zwany błąd konfirmacji nie powinien być określany błędem – to nasza naturalna cecha, coś jak węch lub kolor oczu.

Wśród porannych wiadomości informacja, że w dalekim Wietnamie za oszustwa finansowe została skazana na śmierć potentatka nieruchomości Truong My Lan. Filippides, ateński posłaniec, po wygranej bitwie pod Maratonem pobiegł do Aten, by obwieścić zwycięstwo i poinformować Ateńczyków o płynącej ku nim flocie perskiej. Miał do pokonania dystans 38 – 40 kilometrów. Nie wiemy w jakim czasie pokonał tę trasę, ale współcześni maratończycy potrzebują nieco ponad 2 godzin. Filippides po przekazaniu tej wiadomości padł martwy. Wieść o zwycięstwie nad Persami dotarła więc do Ateńczyków w tempie błyskawicznym, choć bez detali i szczegółów. Była to ważna wiadomość, dotyczyła ich życia.

Po jakim czasie dotarła do Rzymu wieść o zwycięstwie Cezara nad Ariowistem u stóp Wogezów czy o wyniku bitwy pod Alezją? Ile czasu zabierało przekazanie wiadomości o bitwach rozgrywanych przez legiony gdzieś na rubieżach ówczesnego świata, w Brytanii czy w królestwie Partów? Zapewne trwało to tygodnie, choć niejednokrotnie były to wiadomości, które decydowały o losach ówczesnego świata. Do mnie wiadomości z jakiegoś atolu Kiribati, mikroskopijnej kropki zagubionej w bezmiarze Pacyfiku, czy z procesu jakiejś Wietnamki, choć beznadziejnie bezwartościowe i pozbawione jakiegokolwiek odniesienia do mojej rzeczywiści, docierają w ciągu kilku minut. Po co?   

Latami przerabiał swoje powieści, poprawiał, wprowadzał nowe wątki i nowe postacie, wprowadzał nowe zdarzenia, rozwijał i uzupełniał już istniejące. Tym, którzy znali jego powieści chętnie opowiadał o wszystkich zmianach i poprawkach, jakich dokonał. Hojnie też dzielił się nowymi powieściami i opowiadaniami, ale niczego nie przenosił na papier, niczego nie zapisywał, niczego nie utrwalał i nigdy nie zabiegał o druk – sam był swoimi własnymi powieściami. Odeszły razem z nim. Być może właśnie tak powinny żyć i umierać książki.  

Spróbujmy to zobaczyć. Na 1 cm² naszej skóry przypadają tylko 2 receptory ciepła, 12 receptorów zimna, jedynie 25 receptorów dotyku i aż 150 receptorów bólu. Jesteśmy pokryci receptorami wykrywania bólu jak jeż kolcami. To mówi wszystko o charakterze naszego kontaktu ze światem.

Fryderyk Chrystian Hebbel ”Dzienniki”:  Człowiek jest tym, co myśli.