To prawda, że Grecy są twórcami teatru, jakim go znamy. Ale dla Greków teatr był wciąż jeszcze sferą religijną, był par excellence dionizyjski. Dopiero Rzymianie obdarli go z sacrum, czyniąc z niego zwyczajną rozrywkę.

Bez wątpienia najlepszą polską powieścią jest Encyklopedia staropolska Glogera. Często do niej zaglądam, podczytując coś w którymś z czterech tomów i zawsze znajdując coś fascynującego. Wczorajszym odkryciem jest słowo deprekacja. Pochodzi od łacińskiego deprecor, czyli usilnie prosić. W dawnej palestrze nazywano tak zwyczaj uroczystych przeprosin. Gdy któryś z palestrantów został przez marszałka lub deputata trybunału publicznie obrażony, wtedy cała palestra strajkowała, dopóki nie nastąpiły publiczne przeprosiny obrażonego, czyli dopóki nie nastąpiła deprekacja, innymi słowy uroczyste odwołanie obrazy. Słowo jest stare, zwyczaj jest stary, ale zapewne przydałyby się także i wśród współczesnych „palestrantów”. Może zresztą obecnie byłyby bardziej potrzebne niż kiedykolwiek wcześniej.