Życie towarzyskie jest nieznośne przede wszystkim z tego powodu, iż wymaga od nas bezgranicznej cierpliwości wobec każdego przejawu głupoty i braku inteligencji. Nasze walory osobiste stają się zawadą, należy przepraszać za nie, a najlepiej ukrywać, gdyż przewaga duchowa rani biednych niedźwiadków. Musimy więc dostosowywać się do nich, obkurczać się i samookaleczać. W każdym towarzystwie poświęca się trzy czwarte własnej osobowości, aby upodobnić się do innych. To przykre, bo tylko w ten sposób można zdobyć sympatię towarzystwa, choć zysk bywa marny i nigdy nie pokrywa strat.

Funkcją każdej teorii jest organizować, upraszczać, ważyć i wykluczać zbyteczną informację. Na tym polega jej siła. Teoria izoluje jej wyznawców lub zwolenników od nie chcianej informacji i w ten sposób nadaje ich działaniom sens, jasność i klarowność, a także – w pewnych przypadkach – sankcję moralną. I tu następuje ciekawe sprzężenie: kiedy informacji jest za dużo niemożliwością staje się utrzymanie jakiejkolwiek teorii, a kiedy teoria pada, wszelka informacja staje się zasadniczo bezużyteczna. Właśnie w takim świecie żyjemy dzisiaj: bezmiar bezużytecznej informacji i żadnej teorii. Co wieczór, oglądając wiadomości, otrzymujemy dziesiątki różnych informacji. Informacje te są relacjonowane, ale niemal nigdy wartościowane. Nasza rzeczywistość funkcjonuje więc bez jakiejkolwiek transcendentalnej opowieści, która dostarczałaby podbudowy moralnej i bez silnych instytucji społecznych, które kontrolowałyby przepływ informacji produkowanych przez technologię. Ostatecznie otrzymujemy tylko miał, śmiecie, gdzie wypadek samochodowy, koncert muzyczny i zamach terrorystyczny mają to samo znaczenie, czyli żadnego.