W starożytnych mitach ludzie, których spotykają ogromne nieszczęścia zamieniają się – albo są zamieniani przez bogów – w kamienie, drzewa, kwiaty, strumienie czy ptaki. Piękna metafora. Ból i rozpacz także mają swoje granice. Po przekroczeniu tych granic człowiek przestaje podlegać zwykłym prawom. Staje się kamieniem, drzewem, kwiatem. Staje się kimś innym, czymś innym. Żyje, ale żyje już innym życiem.

Nie powinniśmy używać określenia „królewska hojność”. Królewska hojność to żadna hojność. Królowie zwykle wszystkiego mają za mało i bardzo o to mało są niespokojni, a to, co dają, dają drżącą ręką. Powinno się raczej mówić „boska hojność”. Bogowie mają wszystko i dając nie muszą ani z czymkolwiek liczyć się ani liczyć. Bogowie nie znają algebry.