Czytam w prasie o kilkuletnym dziecku porzuconym gdzieś na ulicy przez matkę. Irytuje mnie to sformuowanie. To dziecko zostało porzucone przez jakąś kobietę. Kobiety rodzą dzieci, ale czy rzeczywiście wszystkie są matkami? Nie, z całą pewnością nie. Matek jest niewiele, niewiele jest takich kobiet, które zasługują na ten wyjątkowy i zaszczytny tytuł. Szkoda, że nie praktykujemy zwyczaju wybierania sobie matek – jestem przekonany, że do nielicznych stałyby niekończące się kolejki i byłyby miliony takich kobiet do których w kolejce nie stałby nikt.

Zabawne jest to, że właściwie nie wiemy, dlaczego postępujemy tak, jak postępujemy. I w sumie nigdy nie umiemy tego wyjaśnić. Każde moje zachowanie, każdą podjętą przeze mnie decyzję potrafię doskonale i bardzo logicznie umotywować, to prawda, ale odbywa się to a posteriori, jest jedynie rodzajem intelektualnej kosmetyki, która ma wygładzić zmarszczki na tafli życia, wprowadzić pewien ład w coś, co w gruncie rzeczy nie zawiera żadnego ładu. Ale pytanie o to, co takiego rozgrywało się w moim mózgu, co sprawiło, że działałem w ten, a nie inny sposób i dlaczego wybrałem właśnie taką, a nie inną opcję, wciąż pozostaje bez odpowiedzi.

Jakże szczególna jest pozorna pasywność kobiecych pertraktacji … Jest w tym stanowczy upór, pełna utajonych pogróżek konsekwencja, zapowiedź obietnicy, zręczne granie na zwłokę i co najmniej kilka innych ingrediencji. Mężczyźni gubią się w tym, nie cierpią tego, czują się osaczeni, schwytani w pułapkę, szybko tracą cierpliwość i wpadają w złość – wtedy kobiety wycofują się zręcznie, pozorują kapitulację, łagodzą, by w stosownym momencie rozpocząć te same pertraktacje z innej strony, już z inną frazą otwarcia, w inny sposób, ale w tej samej poetyce.