W antycznych Atenach nie istniały partie polityczne we współczesnym tego słowa znaczeniu.  Były naturalnie jakieś niewielkie grupy skupione wokół co wybitniejszych polityków, ale nigdy nie doszło tam do fenomenu tworzenia partii politycznych. Bezbarwne, przeciętne, żałosne postacie, które dzisiaj chroni siła stojących za nimi partii, nie miałyby racji bytu w ateńskiej demokracji. Ateński polityk musiał więc być wielką osobowością, autorytetem, a ponadto człowiekiem obdarzonym darem przekonywania i charyzmą. Cechą współczesności jest brak autorytetów. Próżno szukać wybitnych jednostek w polityce, życiu społecznym i duchowym, a nawet w literaturze czy sztuce. Do władzy i znaczenia dochodzą osoby pozbawione charyzmy, ludzie bez wizji, żądni jedynie zysków i zaszczytów. Za masy myślą więc nie prawdziwe elity, jak to zdarzało się w Atenach, lecz podobni im ludzie, tak samo nijacy i tak samo przeciętni. Właściwie jest to dość zabawny mechanizm: miernota wyborców wyłania miernych reprezentantów, a potem ci czynią wszystko, by zapewnić swoich wyborców, że wybrali właściwych ludzi na właściwe miejsca. Voilà!