M. G. Gilbert „Dziennik norymberski”. Kiedy w procesie norymberskim rosyjski generał Roman Rudenko rozpoczął odczytywanie aktu oskarżenia strony rosyjskiej Göring i Hess zdjęli słuchawki, manifestacyjnie lekceważąc jego przemowę. W czasie przerwy Gilbert zapytał Göringa o powód takiego zachowania. Göring odparł, że nie spodziewał się po Rosjanach aż takiego bezwstydu, zwłaszcza, gdy była mowa o Polsce. Na pytanie Gilberta, co przez to rozumie wyjaśnił: „Ponieważ zaatakowali Polskę w tym samym czasie, co my. To wszystko było sprawą uzgodnioną wcześniej.”

Słusznie. Proces w którym jedni przestępcy oskarżają drugich jest parodią sprawiedliwości. Rosjanie nie mieli żadnego moralnego prawa, by występować w procesie norymberskim jako oskarżyciele – tysiące polskich oficerów, więzionych w Katyniu, nie popełniło samobójstwa strzelając sobie w tył głowy. Nie wspominając o innych rosyjskich zbrodniach. Jedynym stosownym miejscem dla Rosjan w czasie tego procesu była ława oskarżonych. Przyzwalając, by występowali jako oskarżyciele raz jeszcze udowodniono prastarą i żałosną prawdę – tę, mianowicie, że zwycięzcy zawsze mają rację i że nikt ich nigdy nie rozlicza z ich zbrodni. Godząc się na to, by Rosjanie wystąpili w Norymberdze jako oskarżyciele zakpiono i z prawa i ze sprawiedliwości. To przykre, ale Göring i Hess, jako jedyni na tamtej sali, zachowali się przyzwoicie.