Spośród wszystkich naszych cech najmniej wybredna jest odwaga. Odwaga nie czyni żadnych rozróżnień, zadaje się z byle kim, obdarza swoim towarzystwem nie tylko ludzi szlachetnych i prawych, ale również morderców, wszelkiej maści rzezimieszków, oprawców i zboczeńców. Zapewne stąd pochodzi to dyskretne zalecenie, które podpowiada, by nie chełpić się odwagą. Nie ma czym – odważny może być każdy.

Ktoś w zręcznym sofizmacie zauważa, że jedynym usprawiedliwieniem kiepskiej literatury jest to, że dzięki niej wyraźniej widać dobrą. Czyżby? Dobra literatura nie potrzebuje tła z jeleniem na rykowisku, by ją rozpoznać. Myślę, że znacznie bliższe prawdy jest stwierdzenie, iż dzięki istnieniu dobrej literatury natychmiast i bezbłędnie rozpoznajemy kiepską.