… w jego obecności zawsze udawałam, że niewiele potrafię i jeszcze mniej rozumiem. Specjalnie „psułam” jakieś urządzenie, choć nigdy aż tak, by nie mógł tego naprawić i z niewinną miną stawiałam naiwne pytania, by mógł na nie tym łatwiej odpowiedzieć. To dawało mu powód, by zaangażował się w zrobienie czegoś dla mnie, by poczuł się kimś ważnym i wyjątkowym, kimś zdolnym, kimś, kto potraf, kto umie i wie. Im bardziej czuł się przy mnie wyjątkowy, potrzebny i zdolny, tym bardziej był skłonny mnie kochać i tym więcej dla mnie poświęcić. Kobiety samodzielne i inteligentne są samowystarczalne, to prawda. Mężczyzna jednak czuje się przy nich zwykle jak kwiat przy kożuchu, zbyteczny i śmieszny. Takie kobiety pozostają często samotne, ale inteligentna kobieta, która – czyniąc użytek ze swojej inteligencji – potrafi przekonywująco zagrać nieporadną i słabą, może zdobyć wszystko na czym jej zależy.

Nic bardziej nie kompromituje kobiet, których pożądamy niż ich widok w towarzystwie mężczyzn, którymi pogardzamy. I dokładnie tak samo jest z pewnymi ideami – przestają mnie interesować, gdy stają się własnością pospólstwa. Całe ich piękno znika w jednej chwili.

Żadne życie nie jest zadawalające, żadne życie nie jest pełne, bowiem nie obejmuje tego, czego nie mieliśmy, czym nie byliśmy, tego, co nas nie spotkało. To, czego chcieliśmy liczy się dla nas nie mniej niż to, co posiadaliśmy, a dla wielu z nas jest ważniejsze. Potrafimy i często negujemy rzeczywiste faworyzując nasze pragnienia, a przez to mamy jeszcze mniej tego, co mamy.