Cioranowskie określenie „zabarykadować się w smutku” … Jakże celne. Są ludzie, którzy hołubią smutek, który na nich spada, otaczają się nim niczym głęboką fosą, noszą na sobie niczym ciężką, żelazną zbroję, odgradzają się nim niczym kolczastą palisadą, w jakiś sposób czując się dumni tym smutkiem, uszlachetnieni nim i gotowi bronić go i chronić za wszelką cenę.