Prawda ma charakter oznajmujący i, aby zaistnieć, potrzebuje co najmniej dwóch osób. Ktoś musi ją wygłosić i ktoś musi jej wysłuchać. Prawdę bowiem prezentujemy komuś, dzielimy się nią z kimś; mówienie prawdy samemu sobie jest żałosne, nieprawdziwe i śmieszne. Czyżby dlatego alegoria Prawdy często przedstawiana była jako kobieta, która przygląda się w małym zwierciadle? A więc lustro, odbicie. Nie ma żadnych absolutnych prawd. Prawda, tak samo jak Kłamstwo, ma tysiące twarzy.

Zawsze podejrzewałem, że żal jest jedynie starannie zamaskowaną formą egoizmu.

Cioranowskie określenie „zabarykadować się w smutku” … Jakże celne. Są ludzie, którzy hołubią smutek, który na nich spada, otaczają się nim niczym głęboką fosą, noszą na sobie niczym ciężką, żelazną zbroję, odgradzają się nim niczym kolczastą palisadą, w jakiś sposób czując się dumni tym smutkiem, uszlachetnieni nim i gotowi bronić go i chronić za wszelką cenę.