Życie jest niczym reżyser, który – gdy wkraczamy w jego kompetencje – przywołuje nas do porządku przypominając w sposób zawsze mniej czy bardziej chamski, że o kształcie sztuki decyduje on, a nam pozostaje tylko grać, jak najlepiej grać swoją rolę, bez względu na to jaką ona jest.

Ani zdarzenia, ani rzeczy, choć realne, nie są trwałe i ta ich cecha, nietrwałość, podważa ich realność.