Domy w tej dzielnicy sprawiały wrażenie lękliwych i spłoszonych.  Nie rozpierały się, jak  dumne i wyniosłe domy z pobliskiego Zagórza, których ogromne brzuszyska nie tylko anektowały bajecznie wielkie ogrody, ale – jakby i to im nie wystarczało – wylewały się na chodniki, zamieniając je w pasemka wąskie jak zgorzkniałe, zaciśnięte wargi. Te domy natomiast, jakby zażenowane swoim istnieniem, chowały się za barczystymi konarami stuletnich drzew, za uskokami wzgórza, we wstydliwych dolinkach, za skałami i przypominały ciche, pokorne kobiety, które zawsze kryją się w cieniu męża …

Rewolucja francuska. W pamiętnikach z tego straszliwego okresu można natrafić na opisy spożywania ludzkiego mięsa przez więźniów, choć nie mówi się o tym wprost. Jeśli głód będzie trwać nadal, trzeba będzie iść do więzienia, zarżnąć więźniów, upiec ich i zjeść, wołał na posiedzeniu Komitetu Rewolucyjnego szewc Bot. W rewolucyjnej Francji z ludzkich ciał wytapiano tłuszcz, z włosów robiono peruki, a ze skóry spodnie. Czy nie przypomina to nam czegoś? Niemieccy zbrodniarze z drugiej wojny światowej mieli znakomitych prekursorów.

Gdy malujemy sami przed sobą czarne wizje, gdy tworzymy obrazy zagrożenia, nasze ciało, które zwykle uważnie słucha umysłu, reaguje zawsze stosownie do tych wizji i przygotowuje się do tego, by uczestniczyć w realnych, groźnych i niebezpiecznych wydarzeniach. Tymczasem najczęściej jest tak, że rzeczywistość nigdy nie bywa tak dramatyczna jak nasze myśli o niej.

Pamiętaj – strach jest zawsze okrutny, strach jest największym okrutnikiem. Nigdy nie bój się niczego.