Gdy w 1964 roku grupa esesmanów staje przed sądem krajowym w Dűsseldorfie z powodu mordów popełnionych w Treblince, wśród ekspertów powołanych przez sąd w celu rozstrzygnięcia pewnych kwestii moralnych, znalazł się Konrad Lorenz, który od 1961 roku kierował Instytutem Fizjologii zachowań im. Maxa Plancka w Seeweisen w Górnej Bawarii. Jest to ten sam Lorenz, austriacki zoolog, przyszły laureat nagrody Nobla w dziedzinie fizjologii i medycyny, który w roku 1938, wstępując do NSDAP, chwalił się, że nawrócił na ideologię nazistowską wielu studentów, a od roku 1939 szybko dostosował swoje pisma naukowe do doktryny nazistowskiej. Ten sam Konrad Lorenz, który w roku 1940 twierdził, że aby stworzyć zdrowy naród potrzebna jest „jeszcze bardziej rygorystyczna eliminacja etycznie gorszych, niż ma to miejsce teraz.” Ten sam Lorenz, który po wojnie zaprzeczał, że był członkiem partii nazistowskiej, dopóki nie upubliczniono jego wniosku o członkostwo. Ten sam Lorenz, który zaprzeczał, że wiedział o rozmiarach ludobójstwa, chociaż zajmował w tym czasie stanowisko psychologa w hitlerowskim Biurze Polityki Rasowej.
Konrad Lorenz
