… ale w istocie, droga pani, istnieją tylko dwa rodzaje kobiet. Kobiety głupie i kobiety inteligentne. Kobiety głupie, jeżeli złośliwy i przewrotny przypadek pozwoli im spotkać mężczyznę inteligentnego, bawią się z jego intelektem, bowiem tak naprawdę nie mają pojęcia, co z nim można zrobić, ani w jaki sposób może on być im użyteczny. Trochę jak dzieci, które – znajdując jakiś skomplikowany przedmiot – starają się zrozumieć go czy rozszyfrować, niestety, najczęściej przy pomocy młotka. Potem, zniszczywszy go, czują się rozczarowane i zawiedzione, bowiem według nich nie skrywał żadnej tajemnicy. Kobiety inteligentne, w takiej samej sytuacji, postępują inaczej. Eksploatują intelekt, który zesłał im los. Może pani sama odgadnąć, których kobiet jest więcej na świecie.

Jeżeli rzeczywistość porównać do pociągu: kiedyś, stosunkowo nie tak dawno temu, był to pociąg, który poruszał się z mniej czy więcej stałą prędkością. Owszem, przyśpieszał niekiedy, ale nie tak, aby nie można było za nim nadążyć. Były też epoki, kiedy zwalniał jeszcze bardziej, ledwo posuwając się do przodu i wówczas można było iść obok niego, bez nadmiernego pośpiechu zresztą, i nie pozostawać w tyle. Na ważnych stacjach zatrzymywał się zawsze, na mniej ważnych choćby na chwilę.

Dzisiaj tempo tego pociągu z trudem tylko pozwala postrzegać mijane krajobrazy i nie tylko nie zatrzymuje się on nigdzie, ale wciąż przyśpiesza. Nie da się z niego wysiąść, nie przystaje nigdzie, i lepiej nie wysiadać, bo powrót jest niemożliwy.