Istnieje w naszym języku przepiękne słowo, choć ginące już, bardzo rzadko używane, jak wiele innych równie pięknych słów. Tym słowem jest szczodrość, czyli wspaniałomyślna, szczera gotowość hojnego obdarowywania innych. Nadíw, hebrajski odpowiednik słowa „szczodry”, oddaje się często jako „wspaniałomyślny”, a niekiedy także jako „ochoczy”. Podstawowe znaczenie greckiego wyrazu haplòtes „szczodrość”, to również „prostota”. I szczodrość kojarzy mi się właśnie z prostotą. Hojność może być wyrachowana, obliczona na osiągnięcie pożądanego efektu, może być nawet wyrazem skrajnego egoizmu, jak w przypadku dawnych wielmoży, którzy fundowali katedry i ratusze, by związać z tym miejscem swoje imię, natomiast szczodrość jest szczera i ochocza. Daje i nie spodziewa się niczego w zamian.