Słowo suplikacja pochodzi z łac. supplicatio, czyli błaganie, prośba. Był to śpiew chóralny o melodii chorałowej w poezji liturgicznej. Słowa tego używano też w znaczeniu prośba,  skarga, zwykle pisemna. Dzisiaj jest to termin z psychologii oznaczający jedną z licznych strategii autoprezentacji. Ta polega na przedstawianiu samego siebie jako nieudacznika, podkreślaniu swojej słabości, bezbronności, niezaradności z nadzieją, że w ten sposób uzyska się pomoc od innych. Innymi słowy, suplikacja to pospolite udawanie głupka. Ten rodzaj strategii przypisuje się głównie kobietom (stereotyp słabej i bezbronnej kobietki), ale wśród mężczyzn jest ona równie rozpowszechniona – używają jej wobec silniejszych od siebie, przełożonych czy tzw. ludzi sukcesu.