To, co wcześniej pisałem o moich rodakach. Cechą narodową Polaków jest pozerstwo. Nikt nam w tym nie dorówna. W pozerstwie jesteśmy mistrzami świata.

W czasach mojej młodości życie było jeszcze pełne rozmaitych zakazów. Przez ostatnie czterdzieści lat Europa pozbywała się zakazów. Dziś już prawie trudno znaleźć coś, czego można by zakazać – poza samym zakazem zakazywania, który pęcznieje z dnia na dzień. Czy życie bez zakazów stało się lepsze? Ani lepsze ani gorsze. Zakazy nie mają z tym nic wspólnego. Czy ruch uliczny jest bardziej moralny z powodu przepisów drogowych? Nie. Może być jedynie bardziej sprawny.

Wpojono nam idiotyczne przekonanie, że w życiu koniecznie trzeba mieć cel. Ale cel to tylko geometria. Nie ma znaczenia, czy idziesz w prawo czy w lewo, do przodu czy do tyłu – na każdej drodze możesz spotkać coś wartościowego. Chodzi jedynie o to, by żyć świadomie. I tylko to jest ważne. O tym jednak nikt nam nie powiedział, o tym nikt nam nie mówi. Może jedynie taoiści, ale ich nikt nie traktuje poważnie.

Nasza przerażająca bezmyślność, która nakazuje nam bez chwili wahania wtrącać się w życie innych ludzi, bliskich czy obcych, dawać im rady i podpowiadać, jak mają żyć i postępować. Nasza lekkomyślność, nasza karygodna głupota. Wtrącanie się w życie innych ludzi powinno być karalne – ingerując w życie innych, zawsze czynimy im krzywdę. „Dobre intencje” to rzeczowe dowody naszych przestępstw.