F. Pessoa: Żadna błyskotliwa idea nie może wejść w obieg bez nabrania pewnych cech głupoty. Myślenie zbiorowe jest głupie, ponieważ jest zbiorowe; nic nie może przekroczyć granic zbiorowości, nie zostawiając na rogatkach – niczym podatku drogowego – większości ładunku inteligencji, który ze sobą wiezie.

Zasada życia jest zasadą hazardu. Jeżeli ponosimy raz po raz porażki chcemy zwykle wierzyć – i wierzymy – że następnym razem odniesiemy sukces. Istnieje w nas irracjonalne przekonanie, że każda porażka zbliża nas do sukcesu, że wystarczy wykazać się konsekwencją, wystarczy próbować dalej. Gdy spotka nas jakieś, choćby najdrobniejsze, powodzenie, zaczynamy wierzyć, że kiepska passa jest już za nami. Podobnie z hazardem. Gramy wierząc, że każda przegrana przybliża nas do wygranej, że wystarczy być konsekwentnym i kontynuować, bo przecież im dłużej gramy, tym większe prawdopodobieństwo wygranej, a każda bagatelna wygrana utwierdza nas w tym przekonaniu. Ale zasada hazardu opiera się na statystycznej pewności, że gracz przegra. Kasyno wygrywa zawsze. Życie też.

Nie dbaj o to, co zyskujesz i nie pamiętaj tego, co tracisz.

Kosho Uchiyama, „Otwieranie dłoni myśli”: Ludzie żyją myśląc o sobie jako o członkach grupy lub społeczeństwa. Jednak w rzeczywistości nie jest to prawda. Tak naprawdę ja stwarzam własny świat, ja go przeżywam i zabieram ze sobą, kiedy umieram …