Określona idea żyje tak długo, jak długo istnieje ktoś, kto w nią wierzy. Jeśli jakaś dawna namiętność, jakaś zadawniona nienawiść lub miłość zdolne są poruszyć choćby jeden mięsień, choćby jedną żywą komórkę znaczy to, że są wciąż jeszcze żywe uczucia.

   „Anioł nie pamięta zła. Diabeł nie pamięta dobra”. Dokładnie tak.

Czy szczerość może sprawiać ból? Z całą pewnością tak. Szczerość boli nie mniej niż brak szczerości, niekiedy może nawet bardziej, ale szczerość jest wyjątkowo dobrze zamaskowanym sposobem zadawania bólu i jednym z najbardziej bezwzględnych i egoistycznych. Szczerość jest ponadto wygodna, bowiem czujemy się uwolnieni od wyrzutów sumienia z tego powodu, że sprawiamy komuś ból – jesteśmy przecież tylko szczerzy. Nie można mieć do nas o to pretensji. Szczerość rozgrzesza i raz uwolniona wydaje się nie znać granic. Ktoś, to jest szczery, pragnie być szczery jeszcze bardziej. Pragnie być szczery totalnie, całkowicie, bezgranicznie – wszystko inne wydaje mu się przekłamaniem, zaledwie nędzną namiastką szczerości. Szczerość to zlegalizowana forma sadyzmu.

Nicola Chiaromonte: „Życie i myślenie albo jest ryzykiem albo jest niczym”.