Prawo do prywatności? Wszystkie dyskusje na ten temat to zwykły idiotyzm. Prawa do prywatności wyrzekliśmy się dawno temu i potwierdzamy to codziennie z każdą nową aplikacją, z każdym nowym kliknięciem myszką komputera. Czyżbyśmy zapomnieli, że nic nie dostaje się za darmo?

Lansowana dzisiaj idea bezwzględnej szczerości w więziach między dwojgiem ludzi, w imię jakiejś wydumanej prawdy, jest par excellence niemoralna. Objawia nie tyle troskę o drugiego człowieka, co nasz własny, dziecinny i infantylnie maskowany lęk przed samotnością. I nade wszystko całkowity brak szacunku nie tylko do tej drugiej osoby, ale i dla nas samych. Ludzie ze strachu przed samotnością uwierzyli, że można żyć nie będąc samotnym … Chcą w to wierzyć za wszelką cenę.

Lubię buddyzm. Lubię go jak lubi się piękny i nieprzydatny przedmiot, jak marmurowy kałamarz, który pewnego razu chciałem kupić na jarmarku staroci. Buddyzm jest dla nas, Europejczyków, takim kałamarzem. Reszta to nasze nadinterpretacje.

Każdy, kto spotkał ludzi psychicznie chorych wie, że oni nigdy nie żartują. W ich świecie żart nie istnieje. Utracić poczucie humoru to tyle samo, co wejść na drogę do obłędu, utracić duszę.

Mam syna, który ma własne życie i dba o to, by jego życie należało tylko do niego. Chcę wierzyć, że starczy mu sił, by zawsze zachować to przekonanie.