Tylko my mamy w oku białko. To powoduje, że zawsze widać, na co patrzymy, a przez to nasze uczucia i zamiary są mniej czy bardziej jawne. Białkówka nie mogła pojawić się u zwierząt ze względów czysto „strategicznych”, bowiem zdradzałaby na kogo patrzą. Paradoksalnie pojawienie się jej jest więc związane z tym, że u człowieka agresja wcale nie jest tak jednoznaczna. Człowiek walczy, zabija, ale jednocześnie tylko człowiek chce, pragnie i dąży do bliskiego kontaktu emocjonalnego z drugim człowiekiem, bo tylko w nim może znaleźć potwierdzenie swego istnienia.

Fernando Pessoa: Żadna błyskotliwa idea nie może wejść w obieg bez nabrania pewnych cech głupoty. Myślenie zbiorowe jest głupie, ponieważ jest właśnie zbiorowe; nic nie może przekroczyć granic zbiorowości, nie pozostawiając na rogatkach – niczym podatku drogowego – większości ładunku inteligencji, który ze sobą wiezie.

W starożytnych Chinach hałas był jedną z najsurowszych kar, zarezerwowaną wyłącznie dla najcięższych przestępców. Zarządzenie ministra policji Ming Ti z 211 r. p.n.e. głosiło: Kto ośmieli się obrażać najwyższego nie będzie wieszanym, ściętym ani zakutym, lecz skazany zostanie na nieprzerwane słuchanie piszczałek, bicia bębnów i krzyków, aż padnie martwy. Bowiem jest to najbardziej męcząca śmierć, jaką ponieść może człowiek …

Dziś nie trzeba być przestępcą, by być poddanym tej przerażającej torturze. Torturowani jesteśmy wszyscy i nieustannie. Hałas napastuje nas wszędzie – praca, dom, ulica, środki komunikacji. Poranek, wracam z treningu, trzy młode kobiety, idące zapewne nie więcej niż metr za moimi plecami, powodują jazgot zdolny zagłuszyć pracę pół tuzina młotów hydraulicznych. Na dodatek jedna z nich śmieje się co chwila, jeżeli można nazwać to śmiechem. Koszmarne odgłosy wydawane przez żabę ryczącą, żabę byka, w porównaniu z jej śmiechem, mogłyby uchodzić za przyjemny, miękki sopran.

Gdy jest nam dobrze, nie uświadamiamy sobie tego, ale postrzegamy błyskawicznie, gdy dzieje się coś złego. Emocje negatywne są ulubionym pokarmem naszego mózgu, mimo iż hamują jego neurogenezę. Nasz umysł, stary histeryk i hipochondryk, kocha zadręczać się tym, co najgorsze, lubi ciemne, ponure wizje i dramatyczne scenariusze, i biada nam, jeśli nie potrafimy go przed tym powstrzymać.