… była to jedna z tych kobiet, które kupując jakąś sukienkę czy talerz, oglądają je uważnie, dokładnie badając i sprawdzając, spędzają przy półce czy ladzie długie minuty w tropieniu wad, skupione niczym zegarmistrz pochylony nad drogocennym chronometrem, rzeczowe i pedantyczne jak księgowy, ale kiedy chodzi o wydanie o kimś lub o czymś jakiejś opinii czy sądu, nie zastanawiają się ani przez sekundę bełkocząc ochoczo, co im tylko ślina na język przyniesie.

Idealiści nie są artystycznymi duszami. Idealiści to buchalterzy. Wszystko jest w nich jest miarą i porządkiem, są zwykle maniacko skrupulatni i niczego nie pozostawiają na łaskę przypadku. Idealiści to niewolnicy ładu. Nigdy nie wierz, że bujają w obłokach – oni stoją twardo na ziemi.

Gdybyś mój synu wiedział, jak małą mądrością ten świat jest rządzony! – miał podobno napisać w liście do syna Axel Oxenstierna, słynny szwedzki kanclerz za czasów królowej Krystyny Szwedzkiej. Gdyby sparafrazować tę myśl, dostosowując ją do naszych czasów, powinna brzmieć następująco: Gdybyś mój synu wiedział, jak niezmierzoną głupotą świat ten jest rządzony!

W miłości istnieje tylko i wyłącznie intuicja. Cały mechanizm poznania w miłości jest intuicją; obserwacja ma wartość czysto opisową. Uwierzyć w czyjąś miłość znaczy tyle, co pokochać. Dopóki miłość trwa, może być tylko odnawianym stale oczekiwaniem w ruchu, nigdy poczuciem zaspokojenia. Kochamy kogoś nie dlatego, że jest taki czy inny. Kochamy i przez to jest taki, każdorazowo taki, jaki jest i każdorazowo doskonały.

Są ludzie, którzy powinni nosić ze sobą instrukcję obsługi – bez niej nigdy nie będziesz w w stanie czegokolwiek w nich uruchomić.